Το Πλήρες Παιγνίδισμα (Lalitavistara): 24o Κεφάλαιο-Τραπούσα και Μπαλλίκα

Καθώς οι θεοί επαινούσαν τον Τατάγκατα, αφότου είχε φτάσει στην τέλεια και ολοκληρωμένη φώτιση, εκείνος κοίταζε τον βασιλιά των δέντρων χωρίς να βλεφαρίζει και χωρίς να αφήνει την στάση των διπλωμένων ποδιών του. Eπτά μέρες πέρασαν έτσι, κι εκείνος ήταν καθισμένος μπροστά στο δέντρο μπόντι, βιώνοντας ευδαιμονία λόγω της συγκέντρωσης και της χαράς. 

Αφού πέρασαν επτά μέρες, οι θεοί του πεδίου της επιθυμίας πλησίασαν τον Τατάγκατα, μεταφέροντας δεκάδες χιλιάδες βάζα με αρωματισμένο νερό. Πλησίασαν επίσης κι οι θεοί του πεδίου της μορφής, κρατώντας δεκάδες χιλιάδες βάζα με αρωματισμένο νερό. Όταν έφτασαν, έπλυναν το δέντρο μπόντι και τον Τατάγκατα με το αρωματισμένο νερό. 

Αναρίθμητοι θεοί, νάγκα, γιάκσα, γκαντάρβα, ημίθεοι, γκαρούντα, κιμνάρα και μαχοράγκα, μύρωσαν το σώμα τους με το αρωματισμένο νερό που ήρθε σε επαφή με το σώμα του Τατάγκατα. Αυτό δημιούργησε μέσα τους την πρόθεση να φτάσουν στην απαράμιλλη, τέλεια και ολοκληρωμένη φώτιση. Ακόμα κι όταν οι θεοί κι όλοι οι υπόλοιποι επέστρεψαν στα αντίστοιχα πεδία τους, δεν αφαίρεσαν το αρωματισμένο νερό καθώς δεν ήθελαν κάποιο άλλο άρωμα. Μέσω της χαράς και της υπέρτατης χαράς που δημιουργείται από τον σεβασμό προς τον Τατάγκατα, η πορεία τους προς την απαράμιλλη, τέλεια και ολοκληρωμένη φώτιση, έγινε αμετάκλητη. 

Τότε μοναχοί, ένας θεός που ονομαζόταν Σαμαντακούσουμα, που είχε προσχωρήσει στο ακροατήριο αυτό, υποκλίθηκε στα πόδια του Τατάγκατα και με τα χέρια του ενωμένα του είπε: «Ποιο είναι το όνομα της απορρόφησης που ο Τατάγκατα παράμεινε για επτά μέρες, χωρίς να μετακινηθεί από τη βάτζρα στάση του;» 

Ο Τατάγκατα απάντησε στον θεό που του απευθύνθηκε μ’ αυτό τον τρόπο: «Παράταξη της τροφής της χαράς, είναι η ονομασία της διαλογιστικής απορρόφησης, θεϊκέ γιε, στην οποία ο Τατάγκατα παράμεινε χωρίς να μετακινηθεί, με τα πόδια του στη βάτζρα στάση, για επτά μέρες.» [F.177.b]

Έπειτα ο θεός Σαμαντακούσουμα επαίνεσε τον Τατάγκατα με αυτούς τους στίχους: 

«Τα πόδια σου καλύπτουν τροχοί

και λάμπουν με τη λάμψη αψεγάδιαστων, χιλιοπέταλων λωτών.

Τα στέμματα των θεών ακουμπούν στα πόδια σου.

Στα πόδια σου που είναι γεμάτα μεγαλείο, υποκλίνομαι!»

 

Όταν υποκλίθηκε στα πόδια του τατάγκατα,

ο θεός ευχαριστήθηκε.

Είπε κάτι που ηρεμεί τους θεούς και τους ανθρώπους

και εξαλείφει τις αμφιβολίες τους:

 

«Δίνεις χαρά στη τάξη των Σάκυα.

Φέρνεις τέλος στην προσκόλληση, τον θυμό και την πλάνη.

Οδηγείς στην κορύφωση όλων των ευχών.

Σε παρακαλώ διάλυσε τις αμφιβολίες των θεών και των ανθρώπων.

 

Έχεις αποκτήσει αμέτρητη παντογνωσία,

ένας Βούδας με τις δέκα δυνάμεις.

Γιατί λοιπόν Νικηφόρε, παραμένεις στο κέντρο της γης

με τα πόδια σου διπλωμένα για επτά μέρες;

 

Τι είναι αυτό που επίμονα κοιτάζεις για επτά μέρες,

με τα μάτια σου που μοιάζουν με ολάνθιστους εκατονταπέταλους λωτούς,

ατενίζοντας Λέοντα μεταξύ των Ανθρώπων,

με τα ασάλευτα και αψεγάδιαστα μάτια σου;

 

Είναι η επιθυμία σου αυτό που σε κάνει να παραμείνεις

με διπλωμένα πόδια για επτά μέρες στον βασιλιά των δέντρων;

Ή αυτό είναι κάτι συνηθισμένο για όλους τους Λέοντες του λόγου;

 

Έχοντας τόσο ομοιόμορφα και αγνά δόντια,

και με την εξαιρετικά αρωματική αναπνοή εκείνου με τις δέκα δυνάμεις,

σε παρακαλώ, μίλα με τα λόγια της ανόθευτης αλήθειας

και φέρε τη χαρά στους θεούς και τους ανθρώπους.»

 

Ο Φεγγαροπρόσωπος απάντησε:

«Άκουσε θεϊκέ γιε αυτά που θα πω!

Θα δώσω μια σύντομη απόκριση

σ’ αυτές τις ερωτήσεις.

 

Ακριβώς όπως τον βασιλιά που δεν αφήνει τον τόπο

όπου έλαβε το χρίσμα[1] από τους συγγενείς του

για τη διάρκεια επτά ημερών,

δεδομένου ότι αυτό είναι βασιλικό καθήκον,

 

έτσι κι οι Νικητές, ακόμη και με τις δέκα δυνάμεις,

όταν καθαγιαστούν[2] και εκπληρωθούν οι προσδοκίες τους,

παραμένουν στη βάτζρα στάση

στο κέντρο της γης για επτά μέρες.

 

Όπως ακριβώς κοιτάζει ένας πολεμιστής

τα νικημένα εχθρικά στρατεύματα,

έτσι κι οι Βούδες, στη θέση της φώτισης,

ατενίζουν τις μολύνσεις που τώρα έχουν καταστραφεί.

 

Η προσκόλληση κι ο θυμός γεννιούνται απ’ την πλάνη

είναι σαν τους εχθρούς των όντων.

Σαν τους κλέφτες με τα κλεμμένα τους αγαθά

τους έχω καταστρέψει εδώ. [F.178.α]

 

Εδώ κατάστρεψα πολλές μορφές υπερηφάνειας

και αλαζονείας επίσης, ώστε να μην υπάρχουν πια.

Εγκατάλειψα όλες τις μολύνσεις

και η ανώτερη σοφία εμφανίστηκε μέσα μου.

 

Εδώ η άγνοια, που οδηγεί στην δίψα για ύπαρξη

και προκαλεί ανάρμοστες πράξεις

-ένα δίκτυο ριζών που συμπεριλαμβάνει κρυμμένους σχηματισμούς-

κάηκε, από την δυνατή φωτιά της σοφίας.

 

Εδώ η πίστη στο ‘εγώ’ και στο ‘δικό μου’

και το συνονθύλευμα των σφαλμάτων,

μαζί με τις ρίζες τους που εκτείνονται μακριά,

κόπηκε από τη λεπίδα της σοφίας.

 

Εδώ οι μακροχρόνιες αυταπάτες μου

επιτέλους καταστράφηκαν.

Τα σκάντα, μαζί και την προσκόλληση προς αυτά,

έχω διακρίνει μέσω της σοφίας μου.

 

Τις δυαδικές πλάνες, τις εσφαλμένες προσκολλήσεις,

που πάνε τελικά κάποιον στην κόλαση,

εξαφάνισα εδώ,

ώστε να είναι βέβαιο, ότι δεν θα εμφανιστούν ξανά.

 

Εδώ το δάσος των αμαυρώσεων

κάηκε από τη φωτιά των ριζών της αρετής μου.

Έκαψα εντελώς

και την τετραπλή εσφαλμένη αντίληψη επίσης.

 

Την βλαβερή γιρλάντα των σκέψεων

που είναι περασμένη στο νήμα των αντιλήψεων

αντέστρεψα εντελώς

με τα μάλα/κομποσχοίνια των κλάδων της φώτισης.

 

Τα εξήντα πέντε βάσανα,

τις τριάντα ακάθαρτες πλάνες

και τις σαράντα αρνητικές πράξεις

εξάλειψα εδώ στο κέντρο της γης.

 

Τα δεκαέξι ανεξέλεγκτα πράγματα,

τα δεκαοκτώ στοιχεία

και τους είκοσι πέντε πόνους

εξάλειψα καθισμένος στο κέντρο της γης.

 

Τα είκοσι ρεύματα του πάθους

και τους είκοσι οκτώ φόβους των όντων

ξεπέρασα εντελώς,

μέσω της δύναμης και της δέσμευσης της επιμονής μου.

 

Παρομοίως, κατανόησα τέλεια εδώ

πεντακόσιους βρυχηθμούς των Βούδα.

Εκατό χιλιάδες ισχυρά φαινόμενα

κατανόησα επίσης τέλεια.

 

Εδώ και οι ενενήντα οκτώ λανθάνοντες σχηματισμοί,

μέχρι την άκρη των ριζών τους

και όλα τα βλαστάρια τους,

κάηκαν από τη φωτιά της σοφίας μου.

 

Η δεξαμενή της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας,

που είναι γεμάτη απ’ τα νερά των θεωρήσεων

απ’ το ποτάμι της λαχτάρας-την πηγή της μη αρετής-

ξεράθηκε απ’ τον ήλιο της σοφίας μου.

 

Όταν απαλλάχτηκα από την προσποίηση και την εξαπάτηση,

έκοψα το δάσος των μολύνσεων εδώ

που βρίθει από εξαπάτηση, τσιγγουνιά, μίσος και ζήλια [F.178.b]

και το έκαψα με τη φωτιά της πειθαρχίας μου.

 

Εδώ, μέσω του ύψιστου γιατρικού της σοφίας,

απαλλάχτηκα από τη ρίζα της διαμάχης

που επιφέρει τη ναυτία των κατώτερων πεδίων-

δηλαδή, τα υποτιμητικά σχόλια προς τους ευγενείς.

 

Εδώ έφτασα στο τέλος των κλαυθμών,

της θλίψης, της αγωνίας και του θρήνου,

μόλις πραγμάτωσα

την απορρόφηση και τις ιδιότητες που γεννιούνται από τη σοφία.

 

Εδώ θριάμβευσα όλων των χειμάρρων της βασανιστικής αγωνίας,

με τους παραποτάμους και τις στροφές τους

της έπαρσης και της αδιαφορίας,

μόλις πέτυχα την απορρόφηση που εναρμονίζεται με την αλήθεια.

 

Εδώ έκοψα με το τσεκούρι της επαγρύπνησης

ολόκληρη την πυκνή ζούγκλα των μολύνσεων,

που είναι γεμάτη με τα δέντρα της ύπαρξης και κατάφυτη με τις ρίζες των εννοιών,

και τι έκαψα με τη φωτιά της σοφίας μου.

 

Όπως έκανε ο Σάκρα στον άρχοντα των ημιθέων,

εδώ κατάστρεψα με το ξίφος της σοφίας

αυτόν που παραπλανά, τον εγωκεντρικό,

που ήταν τόσο ισχυρός, ώστε κυριαρχούσε στα τρία πεδία.

 

Εδώ στο κέντρο της γης,

έκοψα ολόκληρη την παγίδα για τις τριάντα έξι πορείες δράσης

με το ισχυρό σπαθί της οξυδέρκειας,

και την έκαψα με τη φωτιά της σοφίας.

 

Εδώ με το άροτρο της κοφτερής οξυδέρκειας

ξερίζωσα όλες τις ριζικές μολύνσεις

μαζί με τους κρυμμένους σχηματισμούς τους,

που φέρνουν πόνο και αγωνία.

 

Εδώ, καθάρισα το μάτι της σοφίας,

που είναι φυσικά αγνό σε όλα τα όντα.

Με το δυνατό βάλσαμο της οξυδέρκειας

αφαίρεσα τον πυκνό καταρράκτη της πλάνης.

 

Εδώ, με το ηλιακό φως της επαγρύπνησης και της γαλήνης,

στέγνωσα τον ωκεανό της ύπαρξης,

μια τεράστια έκταση λαχτάρας που αναδεύεται

από τους μεθυσμένους κροκοδείλους των τεσσάρων στοιχείων.

 

Εδώ, εξάλειψα με το δροσερό νερό της απελευθέρωσης,

τη μεγάλη φωτιά της λαγνείας,

με τον αναδυόμενο καπνό των σκέψεων,

που μαίνεται μέσα απ’ την ξυλαποθήκη των αντικειμένων.

 

Εδώ, με ριπές δυνατής αποφασιστικότητας,

έδιωξα μακριά και διάλυσα

το σύννεφο των λανθανόντων σχηματισμών,

με τις αστραπές των τάσεων και τις βροντές των εννοιών των.

 

Εδώ, πέτυχα το σαμάντι της αψεγάδιαστης επαγρύπνησης[3]

και κατακεραύνωσα με το δυνατό χτύπημα του σπαθιού της γνώσης τους εχθρούς τον εννοιολογικό νου και τις πράξεις

και τον εχθρικό τρόπο με τον οποίο ισχυροποιούν την ύπαρξη.

 

Εδώ, έχοντας αποκτήσει αγάπη, 

κατατρόπωσα τις στρατιές των επίμονων δαιμονικών ορδών

με τις παραμορφωμένες μορφές, που κρατούσαν τις υψηλότερες κορφές

πάνω σε άρματα από δυνατούς ελέφαντες και άλογα. [F.179.a]

 

Εδώ, έδεσα το άλογο των έξι πεδίων αίσθησης[4],

που είναι ξέχειλο από τα πέντε αντικείμενα των αισθήσεων

και πάντοτε απρόσεκτο από τη μέθη,

μόλις πέτυχα το σαμάντι της απέχθειας.

 

Εδώ έφτασα στο τέλος

του ενθουσιασμού και της επιθετικότητας,

τα δεινά των συγκρούσεων και των διαφορών,

μόλις πέτυχα το σαμάντι της απουσίας προσδοκιών.

 

Εδώ εξάντλησα όλη την έπαρση,

τις σκέψεις και τις έννοιες

που είναι μέσα μου κι έξω ριζωμένα,

μόλις πέτυχα το σαμάντι της κενότητας.

 

Εδώ εγκατάλειψα χωρίς εξαίρεση,

όλες τις απολαύσεις θεών κι ανθρώπων,

μέχρι την κορυφή της ύπαρξης

μόλις πέτυχα το σαμάντι της απουσίας χαρακτηριστικών.

 

Εδώ, μόλις πέτυχα την τρίπτυχη απελευθέρωση[5],

απαλλάχτηκα εντελώς

απ’ όλα τα δεσμά της ύπαρξης

μέσα από τη δύναμη της γνώσης μου.  

 

Εδώ, βλέποντας με τα μάτια μου την αιτιότητα[6],

νίκησα τις τρεις αιτιώδεις[7] αντιλήψεις:

τις αντιλήψεις περί μονιμότητας και παροδικότητας,

του εαυτού και της απουσίας του, της ευχαρίστησης και του πόνου.

 

Εδώ, στον κορμό του βασιλιά των δέντρων,

έκοψα με το χτύπημα της παροδικότητας

το ξεδίπλωμα των διαφορετικών κάρμα,

που όλα έχουν τις ρίζες τους στα έξι πεδία των αισθήσεων.

 

Εδώ, με τον ήλιο[8] της σοφίας,

διέλυσα την ομίχλη της πλάνης που αμαυρώνεται με ακαθαρσίες,

και πυκνώνει από θεωρήσεις αλαζονείας και θυμού,

κι έτσι φωτίστηκε αυτό που είχε σκοτεινιάσει για τόσο πολύ καιρό.

 

Εδώ, με τη βάρκα της αντοχής

διέσχισα τον μεγάλο ωκεανό της κυκλικής ύπαρξης

με τους κροκόδειλους του πάθους και της επιθυμίας,

τα κύματα του πόθου και το γράπωμα του σε λάθος απόψεις.

 

Εδώ, αφυπνίστηκα στην πραγμάτωση

που καίει την επιθυμία, τον θυμό, την πλάνη

και τις νοητικές αντιλήψεις,

σαν τις ακρίδες που έπεσαν σε μια δασική πυρκαγιά.

 

Καταδυναστευμένος για τόσο μεγάλο διάστημα-

για δισ/μύρια αμέτρητα κάλπα-

στον δρόμο της κυκλικής ύπαρξης,

Εδώ αναζωογονήθηκα, τα βάσανα μου πλέον τέλειωσαν.

 

Εδώ, πραγμάτωσα το νέκταρ,

που δεν έχει ανακαλύψει κάποιος άλλος υπέρμαχος,

που φέρνει τέλος στα γηρατειά, τον θάνατο, την αγωνία και τον πόνο

για το όφελος του κόσμου.

 

Εδώ, έφτασα στην πόλη της αφοβίας,

όπου δεν θα εμφανιστεί πια

ο πόνος που γεννιέται από τον πόθο μέσω της εμπειρίας των αισθήσεων

και ο πόνος που βασίζεται στα σκάντα. [F.179.b]

 

Εδώ αντιλήφθηκα

όλη την ποικιλία των μεγάλων εσωτερικών εχθρών.

Αφού τους δέσμευσα και τους έκαψα

εξασφάλισα ότι πλέον δεν θα εμφανίζονται. ] 

---

[1] consecrated 

[2] consecrated 

[3] dran pa/smrti    Από τις πιο σημαντικές εκπαιδεύσεις για τον ασκούμενο. Παραδοσιακά διδάσκονται μέσα στις 4 διδασκαλίες της προσήλωσης στην επαγρύπνησης πάνω στο σώμα, την αίσθηση, το νου και τα φαινόμενα 84000 

[4] αγιάτανα: στον Βουδισμό, ένας τρόπος για να  εξηγηθεί η εμπειρία ή το ον, έχει σχέση με τα πεδία των αισθήσεων, μάτι και μορφή, αυτί και ήχο, μύτη και μυρωδιά, γλώσσα και γεύση, σώμα και αφή, νους και νοητικά αντικείμενα 84000 

[5] Τρεις πύλες της απελευθέρωσης: Κενότητα (shunyata), απουσία χαρακτηριστικών (animitta), χωρίς στόχο- απουσία προσδοκιών  (apranihita). Τα φαινόμενα δεν έχουν κάποια εγγενή ύπαρξη, δεν είναι έτσι όπως εμφανίζονται και δεν έχουν κάποιο εγγενή σκοπό           (The Flower Ornament Scripture) 

[6] causality/cause and effect-νομοτέλεια-αιτιότητα 

[7] σχέση μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος

 [8] nyi ma/ surya