[1-6] Η Ευγενής Σούτρα του Μεγάλου Οχήματος

Το Ξεκαθάρισμα της Πρόθεσης

                                         འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ།

’phags pa dgongs pa nges par ’grel pa zhes bya ba theg pa chen po’i mdo

 

Ārya saṃdhinirmocana­ nāma mahāyāna sūtra

[οι υποσημειώσεις είναι του 84000, εκτός όσων η πηγή τους αναφέρεται]

 

Πρόλογος

Υποκλίνομαι σε όλους τους Βούδες και τους Μποντισάτβα!

Έτσι άκουσα κάποτε. Ο Ευλογημένος κατοικούσε σ’ ένα απροσμέτρητο παλάτι, που ήταν χτισμένο με τις επτά λαμπερές πολύτιμες ουσίες^[1] και ακτινοβολούσε ακτίνες φωτός που εξαπλώνονταν σε αμέτρητα σύμπαντα. Κάθε ένα από τα δωμάτια του ήταν καλά τακτοποιημένο και ο σχεδιασμός του ήταν άπειρος. Ήταν το αδιαίρετο μάνταλα, το πεδίο που ξεπερνούσε τους τρεις κόσμους. Δημιουργήθηκε από τις υπέρτατες ρίζες αρετής αυτού που υπερβαίνει τον κόσμο, και χαρακτηρίστηκε από τέλεια αγνή γνώση εκείνου που πέτυχε την πλήρη κυριαρχία. Κατοικία του Τατάγκατα, όπου συγκεντρώθηκαν συναθροίσεις αμέτρητων μποντισάτβα, θεών, νάγκα, γιάκσα, γκαντάρβα, ημιθέων, γκαρούντα, κιμνάρα, μαχοράγκα, ανθρώπινων και μη ανθρώπινων όντων.

 

Υποστηριζόμενο από τη μεγάλη χαρά και ευδαιμονία της γεύσης του Ντάρμα και σχεδιασμένο έτσι ώστε να επιτυγχάνει την πλήρη ευημερία όλων των όντων, ήταν απαλλαγμένο από οποιοδήποτε κακό προκαλούν οι μολύνσεις και από κάθε δαίμονα. Υπερβαίνοντας όλες τις εκδηλώσεις , αυτό το απροσμέτρητο παλάτι φανερώθηκε μέσα από τις δυνάμεις^[2] του Τατάγκατα. Δρόμος^[3] του ήταν η επαγρύπνηση^[4], η ευφυΐα και η πραγμάτωση και το όχημα που οδηγούσε σ’ αυτά, η νοητική ακινησία και η βαθιά ενόραση^[5]. Για είσοδο είχε τις μεγάλες πύλες της απελευθέρωσης -κενότητα, απουσία χαρακτηριστικών, απουσία προσδοκιών και στηριζόταν στα θεμέλια που ήταν κοσμημένα με μια άπειρη συσσώρευση εξαίρετων ιδιοτήτων, σαν μεγάλοι βασιλικοί πολύτιμοι λωτοί^[6].

 

Ο Ευλογημένος, είχε έναν τέλεια πραγματωμένο νου και ήταν απαλλαγμένος από κάθε δυαδική συμπεριφορά. Ήταν απορροφημένος στο Ντάρμα της απουσίας ιδιαίτερων χαρακτηριστικών^[7], διέμενε στο πεδίο των Βούδα. Είχε πετύχει την ισότητα με όλους τους Βούδες. Η πραγμάτωσή του ήταν ανεμπόδιστη κι οι ιδιότητές του ήταν μη αναστρέψιμες. Δεν μπορούσαν να τον υπερνικήσουν τα αντικείμενα της εμπειρίας. Η κατοικία του ήταν ασύλληπτη. Ήταν τέλεια επιδέξιος στην ίδια γεύση των τριών χρόνων, τα πέντε σώματά του βρίσκονταν σε όλους τους κόσμους. Η γνώση του για όλα τα φαινόμενα ήταν απαλλαγμένη από αμφιβολία. Κατανοούσε όλες τις ασκήσεις.

 

Η γνώση του για τα φαινόμενα δεν είχε αβεβαιότητα. Το σώμα του ήταν ασύλληπτο. Κατείχε τη γνώση που οι μποντισάτβα ορκίζονται να επιτύχουν. Είχε επιτύχει το μη δυαδικό πεδίο των Βούδα, την ύψιστη τελειότητα, την υπέρτατη αδιαίρετη γνώση της απελευθέρωσης των Τατάγκατα. Είχε πραγματώσει την ίδια γεύση όλων των φαινομένων, την κατάσταση του Βούδα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε κέντρο ούτε περιφέρεια κι έφτασε στο απόλυτο επίπεδο της αλήθειας, στο σημείο όπου τελειώνει η σφαίρα του διαστήματος.

 

Τον Ευλογημένο συνόδευε ολόκληρη η απροσμέτρητη συνάθροιση των Ακροατών. Παιδιά ευγενούς οικογενείας, ήταν οι διάδοχοι του Βούδα. Ο νους τους ήταν απελευθερωμένος, είχαν τέλεια^[8] σοφία  και η πειθαρχία τους ήταν εντελώς καθαρή. Χαρούμενοι συγκεντρώθηκαν μαζί με εκείνους που λαχταρούσαν το Ντάρμα. Είχαν ακούσει πολλά, είχαν συγκρατήσει στο νου τους αυτά που είχαν ακούσει και είχαν συσσωρεύσει [αρετή μέσω] αυτών που είχαν ακούσει.

 

 Ήταν άριστοι στην σκέψη, στον λόγο και στα έργα. Η σοφία τους ήταν σβέλτη, γρήγορη, οξεία, με απάρνηση^[9], με διάκριση, ήταν απέραντη, εμβριθής και απαράμιλλη. Κατείχαν το πετράδι της σοφίας και τα τρία είδη γνώσης^[10]. Είχαν πετύχει την υπέρτατη κατάσταση ευτυχίας σ’ αυτήν τη ζωή. Η καθαρότητα της αρετής τους, η υπεροχή της ειρηνικής τους συμπεριφοράς, η υπομονή τους και η ευγένειά τους ήταν απέραντες. Ενασχολήθηκαν πλήρως με την διδασκαλία του Τατάγκατα.

 

Τον Ευλογημένο συνόδευαν επίσης αμέτρητοι μποντισάτβα που είχαν έρθει από διάφορα βουδικά πεδία. Μέσω του Ντάρμα του Μεγάλου Οχήματος, είχαν αποκτήσει σταθερότητα και ήταν πλήρως αφοσιωμένοι. Με αμεροληψία προς όλα τα όντα, ήταν απαλλαγμένοι απ’ όλες τις αντιλήψεις, τις νοητικές διεργασίες και τις κατασκευές. Νικηφόροι έναντι όλων των δαιμόνων και των αντιπάλων, δεν ασχολούνταν με τις ανησυχίες των Ακροατών και των Πρατυέκα. Σταθεροί μέσα από τη μεγάλη χαρά και ευτυχία της απόλαυσης του Ντάρμα, ήταν απαλλαγμένοι από τους πέντε μεγάλους φόβους^[11]. Προχωρώντας αποκλειστικά προς τα στάδια χωρίς παλινδρόμηση, είχαν πραγματώσει τέλεια το στάδιο στο οποίο γαληνεύει το μαρτύριο των όντων.

 

Ανάμεσά τους βρίσκονταν λοιπόν οι μποντισάτβα Γκαμπιράρθασαμντινιρμοτσάνα,  Βιντιβάτπαριπριτσάκα, Νταρμοντγκάτα, Σουβισουνταμάτι, Βισαλαμάτι, Γκουνακάρα, Παραμαρτασαμουντγκάτα, Αριαβαλοκιτεσβάρα, Μαϊτρέγια και Μαντζούσρι. 

 

 1^ο Κεφάλαιο

Τότε ο μποντισάτβα Βιντιβατπαριπριτσάκα ρώτησε τον μποντισάτβα Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα σχετικά με τα ιδιαίτερα^[12] χαρακτηριστικά του απόλυτου,  το ότι είναι ανείπωτο και μη δυαδικό: «Ω γιέ του Νικηφόρου, όταν λέγεται πως όλα τα φαινόμενα είναι μη δυαδικά, ποια είναι αυτά τα φαινόμενα; Με ποιόν τρόπο είναι μη δυαδικά;»

 

Ο Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα απάντησε, «Ευγενικέ γιε, όλα τα φαινόμενα, αυτό που αποκαλούμε όλα τα φαινόμενα, είναι μόνο δύο ειδών: τα σύνθετα^[13] και τα μη σύνθετα^[14]. Αναφορικά μ’ αυτά, τα σύνθετα, δεν είναι ούτε σύνθετα ούτε μη σύνθετα. Τα μη σύνθετα, δεν είναι ούτε μη σύνθετα, ούτε σύνθετα.»

 

Ο Βιντιβατπαριπριτσάκα ρώτησε: «Ω γιέ του Νικηφόρου, γιατί τα σύνθετα, δεν είναι ούτε σύνθετα ούτε μη σύνθετα και τα μη σύνθετα, δεν είναι ούτε μη σύνθετα ούτε σύνθετα;»

 

Ο Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα απάντησε, «Ευγενικέ γιε, ο όρος σύνθετο είναι μια λέξη, μια ετικέτα που χρησιμοποιεί ο Δάσκαλος. Οι λέξεις που είναι ετικέτες και χρησιμοποιούνται από τον Δάσκαλο, είναι συμβατικές εκφράσεις που προκύπτουν από την φαντασία. Αυτές οι συμβατικές εκφράσεις που προκύπτουν από την φαντασία, είναι πάντα μη πραγματικές^[15] συμβατικές εκφράσεις που προκύπτουν από την ποικιλομορφία της φαντασίας. Επομένως, ο όρος σύνθετο δεν είναι το σύνθετο. Ευγενικέ γιε, ο όρος μη σύνθετο περιλαμβάνεται επίσης στις συμβάσεις, ακριβώς όπως είναι και [πάντα] θα είναι και άλλες εκφράσεις εκτός από το σύνθετο και το μη σύνθετο. Μπορεί ωστόσο κάποιος να αντιταχθεί στο ότι, δεν υπάρχει έκφραση στην απουσία του αντικειμένου [στο οποίο αναφέρεται]. Τι είναι τότε αυτό το αντικείμενο; Είναι η ολοκληρωμένη και τέλεια αφύπνιση στην ανείπωτη [πραγματικότητα]μέσω της ύψιστης γνώσης και της θέασης^[16] των ευγενών. Αλλά για να οδηγήσει [τους άλλους] στην τέλεια πραγμάτωση αυτής της ανείπωτης φύσης των φαινομένων^[17], ο Δάσκαλος ονομάζει αυτό το αντικείμενο με τον όρο μη σύνθετο.»

 

Ο Βιντιβατπαριπριτσάκα ρώτησε: Ω γιέ του Νικηφόρου, αφού οι ευγενείς αφυπνίζονται ολοκληρωτικά και τέλεια στην ανείπωτη [πραγματικότητα] μέσω της ύψιστης γνώσης και της θέασης τους, για ποιον λόγο, ονοματίζουν αυτό το αντικείμενο με τους όρους σύνθετο και μη σύνθετο με σκοπό να οδηγήσουν [τους άλλους] στην τέλεια πραγμάτωση αυτής της  ανείπωτης φύσης των φαινομένων;

 

Ο Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα απάντησε, «Ευγενικέ γιε, μοιάζει με το ακόλουθο παράδειγμα: Ένας μάγος ή ο επιδέξιος μαθητευόμενός του, φτάνοντας σ’ ένα σταυροδρόμι τεσσάρων μεγάλων δρόμων, συγκεντρώνει γρασίδι, φύλλα, κλαδιά, βότσαλα ή πέτρες και φτιάχνει όλα τα είδη μαγικών ψευδαισθήσεων, όπως για παράδειγμα στρατιές ελεφάντων, αλόγων, αρμάτων και στρατιωτών ή συλλογές κοσμημάτων, μαργαριταριών, βηρυλλίων, κογχυλιών, κρυστάλλων και κοραλλιών καθώς και αφθονία πλούτου και σιτηρών σε θησαυροφυλάκια και σιταποθήκες. Τότε, μπροστά στη θέα αυτών των ψευδαισθήσεων, εκείνοι που είναι αφελείς, αργόστροφοι ή μπερδεμένοι^[18], δεν αντιλαμβάνονται το γρασίδι, τα φύλλα, τα κλαδιά, τα βότσαλα ή τις πέτρες και πιστεύουν πως ότι βλέπουν υπάρχει – πως αυτές οι στρατιές ελεφάντων, αλόγων, αρμάτων και στρατιωτών ή οι συλλογές κοσμημάτων, μαργαριταριών, βηρυλλίων, κογχυλιών, κρυστάλλων και κοραλλιών καθώς και η αφθονία πλούτου και σιτηρών στα θησαυροφυλάκια και τις σιταποθήκες-υπάρχουν. Έχοντας προσκόλληση σ’ αυτές τις μαγικές ψευδαισθήσεις σύμφωνα με τον τρόπο που βλέπουν και ακούνε τα πράγματα και πιστεύοντας δυνατά σ’ αυτές, εκφράζονται μέσω συμβάσεων, όπως ‘Αυτό είναι αληθινό αλλά εκείνο είναι ψευδές.’ Πρέπει να εξετάσουν αυτές τις ψευδαισθήσεις.

 

«Όσοι δεν είναι αφελείς ή μπερδεμένοι αλλά έχουν σοφία, αντιλαμβάνονται το γρασίδι, τα φύλλα, τα κλαδιά, τα βότσαλα ή τις πέτρες. Βλέπουν κι ακούν αυτά τα μαγικά κόλπα και καταλαβαίνουν πως ότι εμφανίζεται δεν υπάρχει- πως αυτές οι στρατιές ελεφάντων, αλόγων, αρμάτων και στρατιωτών ή οι συλλογές κοσμημάτων, μαργαριταριών, βηρυλλίων, κογχυλιών, κρυστάλλων και κοραλλιών καθώς και η αφθονία πλούτου και σιτηρών στα θησαυροφυλάκια και τις σιταποθήκες-δεν υπάρχει. Ωστόσο καταλαβαίνουν ότι η αντίληψη της στρατιάς ελεφάντων υπάρχει, επειδή εκδηλώνεται ως αντίληψη μέσω ενός τεχνάσματος, όπως συμβαίνει και με τις εκδηλώσεις ως αντιλήψεις των στρατιών των αλόγων, των αρμάτων και των στρατιωτών ή των συλλογών κοσμημάτων, μαργαριταριών, βηρυλλίων, κογχυλιών, κρυστάλλων και κοραλλιών καθώς και με την αφθονία πλούτου και σιτηρών στα θησαυροφυλάκια και τις σιταποθήκες, μαζί με άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις. Καταλαβαίνουν λοιπόν, ότι όλες αυτές οι μαγικές ψευδαισθήσεις που εξαπατούν το μάτι, υπάρχουν [με τον τρόπο που υπάρχουν κι οι μαγικές ψευδαισθήσεις]. Σκεπτόμενοι έτσι [αυτά τα σοφά όντα]δεν εκφράζονται μέσω συμβάσεων, όπως ‘Αυτό είναι αληθινό αλλά εκείνο είναι ψευδές,’ λόγω της προσκόλλησης σ’ αυτές τις μαγικές ψευδαισθήσεις και σύμφωνα με τον τρόπο που βλέπουν κι ακούν τα πράγματα κι επομένως πιστεύοντας πολύ σ’ αυτά. Ωστόσο, εκφράζονται μέσω συμβάσεων για να μεταδώσουν την αληθινή φύση [αυτών των ψευδαισθήσεων στους άλλους], αν και δεν χρειάζεται να εξετάσουν περαιτέρω αυτές τις ψευδαισθήσεις.

 

«Ομοίως, ορισμένα αφελή ή κοινά όντα δεν έχουν επιτύχει την υπερβατική ύψιστη σοφία. Δεν έχουν κατανοήσει ότι η φύση όλων των φαινομένων είναι ανείπωτη. Όταν αυτά τα όντα αντιλαμβάνονται τα σύνθετα ή μη σύνθετα φαινόμενα, πιστεύουν πως ότι εμφανίζεται ως σύνθετο ή μη σύνθετο φαινόμενο υπάρχει, και εκφράζονται μέσω συμβάσεων όπως ‘Αυτό είναι αληθινό αλλά εκείνο είναι ψευδές,’ λόγω της προσκόλλησης σ’ αυτές τις εμφανίσεις σύμφωνα με τον τρόπο που βλέπουν και ακούν τα πράγματα κι επομένως πιστεύοντας πολύ σ’ αυτά. Πρέπει ακόμα να εξετάσουν αυτές τις εμφανίσεις.

 

«Σε σχέση μ’ αυτό, ορισμένα όντα που δεν είναι αφελείς κι έχουν δει την αλήθεια, έχουν αποκτήσει την υπερβατική ύψιστη σοφία. Έχουν κατανοήσει ότι η φύση όλων των φαινομένων είναι ανείπωτη. Όταν αντιλαμβάνονται τα σύνθετα και τα μη σύνθετα φαινόμενα, πιστεύουν πως ότι εμφανίζεται ως σύνθετο ή μη σύνθετο φαινόμενο, δεν υπάρχει. Ωστόσο, σε σχέση μ’ αυτές τις εμφανίσεις, πιστεύουν ότι οι αντιλήψεις ως προς τα σύνθετα και τα  μη σύνθετα φαινόμενα, η εκδήλωση των αντιλήψεων περί σύνθετων και μη σύνθετων μέσω ενός τεχνάσματος, το συμβάν της σκεπτοδιαδικασίας, και η φαινομενική εκδήλωση του σύνθετου φαινομένου υπάρχει με τον τρόπο που υπάρχουν και οι μαγικές ψευδαισθήσεις. Αυτό που παραπλανά το νου υπάρχει [έτσι όπως υπάρχουν και οι μαγικές ψευδαισθήσεις.] Σκεπτόμενοι μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν εκφράζονται μέσω συμβάσεων, όπως ‘Αυτό είναι αληθινό αλλά εκείνο είναι ψευδές,’ λόγω της προσκόλλησης σ’ αυτές τις εκδηλώσεις σύμφωνα με τον τρόπο που βλέπουν και ακούν τα πράγματα κι επομένως πιστεύοντας πολύ σ’ αυτά. Ωστόσο, εκφράζονται μέσω συμβάσεων για να μεταδώσουν την πραγματική φύση [αυτών των εμφανίσεων στους άλλους], αν και δεν χρειάζεται να εξετάσουν περαιτέρω αυτές τις εμφανίσεις.

 

«Ευγενικέ γιε, οι ευγενείς μ’ αυτόν τον τρόπο είναι ολοκληρωτικά και τέλεια αφυπνισμένοι στην ανείπωτη [πραγματικότητα] μέσω της ύψιστης γνώσης και της θέασης αυτού του αντικειμένου, αλλά προκειμένου να οδηγήσουν [άλλους] στην τέλεια πραγμάτωση αυτής της ανείπωτης φύσης των φαινομένων, ονομάζουν αυτό το αντικείμενο με τους όρους σύνθετο και μη σύνθετο.»

 

Τότε ο μποντισάτβα Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα απάγγειλε αυτούς τους στίχους:

 

«Το βαθύ, που είναι απρόσιτο στα αφελή όντα,

ανείπωτο και μη δυαδικό, το έχει διδάξει ο Νικητής.

Όμως, οι αφελείς που πλανώνται από την άγνοια

απολαμβάνουν τις νοητικές διεργασίες και διαμένουν στη δυαδικότητα.

 

«Στερούνται της κατανόησης  και πλήττονται από παρανοήσεις,

θα γεννηθούν ως πρόβατα ή βόδια.

Απορρίπτοντας τα λόγια των σοφών,

θα περιπλανιόνται στη σαμσάρα για μεγάλο χρονικό διάστημα.»

 

Αυτό ήταν το 1^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο του μποντισάτβα Γκαμπιράρτασαμντινιρμοτσάνα.

 

 2^ο Κεφάλαιο

Στη συνέχεια, ο μποντισάτβα Νταρμοντγκάτα είπε αυτά τα λόγια: «Ευλογημένε, πριν πολύ καιρό στα αρχαία χρόνια, πέρα από τόσα σύμπαντα όσα κι οι κόκκοι της άμμου εβδομήντα επτά ποταμών Γάγγη, έμενα στον κόσμο Κιρτιμάτ του Τατάγκατα Βισαλακίρτι. Εκεί είδα 7.700.000 μη βουδιστές^[19] μαζί με τους δασκάλους τους, που είχαν συγκεντρωθεί σ’ ένα μέρος για να εξετάσουν το απόλυτο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των φαινομένων. Αν και είχαν εξετάσει, αναλύσει, ερευνήσει και αναλογιστεί με λεπτομέρεια το απόλυτο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των φαινομένων, δεν το καταλάβαιναν. Άλλαζαν την γνώμη τους, δεν είχαν σιγουριά, ήταν αργόστροφοι κι εριστικοί. Προσβάλλοντας ο ένας τον άλλον με σκληρά λόγια, έγιναν υβριστικοί, νευρικοί, βίαιοι κι έχασαν τις αρχές τους. Έπειτα Ευλογημένε σκέφτηκα, ‘Αυτό είναι πολύ λυπηρό, όμως πόσο θαυμάσιες, πόσο υπέροχες είναι οι εκδηλώσεις των Τατάγκατα στον κόσμο και μέσω των εκδηλώσεών τους, η συνειδητοποίηση και η πραγμάτωση του απόλυτου που το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι πέρα από κάθε εικασία.’

 

Ο Ευλογημένος απάντησε στον μποντισάτβα Νταρμοντγκάτα: «Έτσι είναι Νταρμοντγκάτα, έτσι είναι. Έχω αφυπνιστεί ολοκληρωτικά και τέλεια στο απόλυτο, που χαρακτηρίζεται ως πέρα από κάθε εικασία. Ωστόσο, αφού πέτυχα την ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση, επικοινώνησα με λέξεις, έδωσα εξηγήσεις, εδραίωσα διακρίσεις, εκφράστηκα μέσω συμβάσεων και έδωσα διδασκαλίες. Θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει, γιατί το έκανα αυτό.

 

«Εξήγησα ότι το απόλυτο, είναι κάτι που γνωρίζουν τα ευγενή όντα μέσα από έναν προσωπικό και διαισθητικό τρόπο, ενώ η γνώση των κοινών^[20] όντων [που προκύπτει από την αλληλεπίδραση] μεταξύ τους, ανήκει στη σφαίρα της εικασίας. Επομένως, Νταρμοντγκάτα, θα πρέπει να γνωρίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση κάθε εικασίας.

Επιπλέον Νταρμοντγκάτα, εξήγησα ότι το απόλυτο αντιπροσωπεύει τη σφαίρα στην οποία δεν υπάρχει φαινομενική εμφάνιση, ενώ η εικασία είναι η σφαίρα της φαινομενικής εμφάνισης. Επομένως Νταρμοντγκάτα, θα πρέπει να γνωρίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση κάθε εικασίας.

Επιπλέον Νταρμοντγκάτα, εξήγησα ότι το απόλυτο είναι ανείπωτο, ενώ η εικασία είναι η σφαίρα της έκφρασης του λόγου. Επομένως Νταρμοντγκάτα, θα πρέπει να γνωρίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση κάθε εικασίας.

Επιπλέον Νταρμοντγκάτα, εξήγησα ότι το απόλυτο είναι απαλλαγμένο από όλες τις συμβάσεις, ενώ η εικασία είναι η σφαίρα των συμβάσεων. Επομένως Νταρμοντγκάτα, θα πρέπει να γνωρίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση κάθε εικασίας.

Επιπλέον Νταρμοντγκάτα, εξήγησα ότι το απόλυτο δεν έχει διαλεκτική^[21], ενώ η εικασία είναι η σφαίρα της διαλεκτικής. Επομένως Νταρμοντγκάτα, θα πρέπει να γνωρίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση κάθε εικασίας.

 

«Έτσι είναι Νταρμοντγκάτα: τα όντα που σ’ όλη τους τη ζωή έχουν δοκιμάσει μόνο πικάντικες ή πικρές γεύσεις, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν την γεύση του μελιού ή της ζάχαρης.

Όσοι έχουν παραδοθεί στη επιθυμία κι έχουν καεί απ’ το μαρτύριο της επιθυμίας για μεγάλο διάστημα, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν την εσωτερική ευτυχία του ερημίτη, που δεν εξαρτιέται από όλες τις φαινομενικές εκδηλώσεις που σχετίζονται με τη μορφή, τον ήχο, τη μυρωδιά, την γεύση και την επαφή.

Εκείνοι που ενδίδουν και απολαμβάνουν τις συζητήσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν την εσωτερική ευτυχία των ευγενών όντων που παραμένουν σιωπηλοί.

Εκείνοι που ενδίδουν και απολαμβάνουν τις συμβάσεις για μεγάλο διάστημα μέσω της όρασης, της ακοής, της διάκρισης και της γνώσης, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν την παύση όλων των συμβάσεων, τη νιρβάνα που είναι η εξάλειψη των παροδικών συνόλων.

Έτσι είναι Νταρμοντγκάτα: Εκείνοι που ενδίδουν και απολαμβάνουν την διαλεκτική για μεγάλο διάστημα, λόγω της προσκόλλησης τους στον εαυτό, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν ότι δεν υπάρχει προσκόλληση στον εαυτό και καμία διαλεκτική στο Ουταράκου^[22].

 

«Παρομοίως Νταρμοντγκάτα, εκείνοι [που ενδίδουν για μεγάλο διάστημα] στις εικασίες, δεν μπορούν να φανταστούν, να συμπεράνουν ή να εκτιμήσουν το απόλυτο, του οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ότι υπερβαίνει όλες τις εικασίες.»

 

Τότε ο Ευλογημένος μίλησε μ’ αυτούς τους στίχους:

 

«Είναι η σφαίρα, της οποίας το χαρακτηριστικό αναγνωρίζεται διαισθητικά,

υπερβαίνει όλες τις εκφράσεις και όλες τις συμβάσεις

και είναι απαλλαγμένο από διαλεκτική-

έτσι είναι το απόλυτο, που το χαρακτηριστικό του υπερβαίνει κάθε εικασία.

 

Αυτό ήταν το 2^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο του μποντισάτβα Νταρμοντγκάτα.

 

 

 3^ο Κεφάλαιο

Στη συνέχεια ο μποντισάτβα Σουβισουνταμάτι απευθύνθηκε στον Ευλογημένο: «Ευλογημένε, νωρίτερα είχες πει αυτά τα λόγια, ‘Το απόλυτο είναι λεπτοφυές και βαθύ. Χαρακτηρίζεται ως υπέρβαση αυτού που είναι διακριτό ή μη διακριτό^[23] [από τα σύνθετα φαινόμενα], και δύσκολα κατανοείται.’ Πόσο υπέροχα είναι πράγματι τα λόγια σου!

 

«Ευλογημένε, σχετικά μ’ αυτό το σημείο, κάποτε είδα πολλούς μποντισάτβα, που έχοντας φτάσει στο στάδιο της ενασχόλησης/αφοσίωσης μέσω της προσδοκίας^[24], συγκεντρώθηκαν σ’ ένα μέρος για να συζητήσουν με τον ακόλουθο τρόπο, εάν τα σύνθετα φαινόμενα και το απόλυτο, είναι διακριτά [διαφορετικά] ή μη διακριτά [ίδια]. Μεταξύ αυτών, ορισμένοι δήλωσαν πως, ‘το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, είναι μη διακριτά.’

«Κάποιοι άλλοι απάντησαν, ‘Δεν είναι αλήθεια πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι μη διακριτά, γιατί είναι πράγματι διακριτά.’ Κάποιοι άλλοι που είχαν μπερδευτεί και δεν είχαν βεβαιότητα, είπαν, ‘Κάποιοι προσποιούνται ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι διακριτά. Κάποιοι προσποιούνται ότι είναι μη διακριτά.’ Ποιοι μποντισάτβα λένε την αλήθεια; Ποιοι λένε ψέματα; Ποιοι κάνουν λάθος; Ποιοι δεν κάνουν; «Ευλογημένε, σκέφτηκα πως, ‘κανένας από αυτούς τους ευγενείς δεν καταλαβαίνει το απόλυτο, που το λεπτοφυές ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η υπέρβαση του να είναι διακριτό ή μη διακριτό από τα σύνθετα φαινόμενα. Αυτοί οι μποντισάτβα είναι πράγματι αφελείς, μπερδεμένοι, ανόητοι, απαίδευτοι και σφάλλουν.»

 

Ο Ευλογημένος απάντησε στον μποντισάτβα Σουβισουνταμάτι, «Έτσι είναι Σουβισουνταμάτι, έτσι είναι. Πράγματι, κανείς από αυτούς τους ευγενείς δεν καταλαβαίνει το απόλυτο, που το λεπτοφυές ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του υπερβαίνει το να είναι διακριτό ή μη διακριτό από τα σύνθετα φαινόμενα. Αυτοί [οι μποντισάτβα] είναι πράγματι αφελείς, μπερδεμένοι, ανόητοι, απαίδευτοι και σφάλλουν. Για ποιον λόγο; Επειδή Σουβισουνταμάτι, αυτοί που αναλύουν τα σύνθετα φαινόμενα μ’ αυτόν τον τρόπο, ούτε αντιλαμβάνονται ούτε πραγματώνουν το απόλυτο.

 

«Γιατί; Αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων, Σουβισουντμάτι, και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου ήταν μη διακριτά [ίδια], τότε [ακόμη και] οι πνευματικά ανώριμοι άνθρωποι -όλα τα κοινά όντα- θα αντιλαμβάνονταν την αλήθεια. Ως κοινά όντα απλώς, όχι μόνο θα πετύχαιναν τη νιρβάνα, το απαράμιλλο αγαθό, αλλά και θα αφυπνίζονταν ολοκληρωμένα και τέλεια στην απαράμιλλη ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση.

« Αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου ήταν διακριτά [διαφορετικά] ακόμα κι αυτοί που αντιλαμβάνονταν την αλήθεια, δεν θα αποκόβονταν από τις φαινομενικές εκδηλώσεις των σύνθετων φαινομένων. Αφού δεν θα αποκόβονταν από τις φαινομενικές εκδηλώσεις των σύνθετων φαινομένων, δεν θα μπορούσαν και να απελευθερωθούν από τα δεσμά των φαινομενικών εκδηλώσεων. Αφού δεν θα είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά των φαινομενικών εκδηλώσεων, δεν θα απελευθερώνονταν από τα δεσμά της φθοράς^[25]. Αφού δεν θα είχαν απελευθερωθεί από αυτά τα δύο δεσμά, όσοι αντιλαμβάνονταν την αλήθεια, δεν θα μπορούσαν να πετύχουν ούτε τη νιρβάνα, το απαράμιλλο αγαθό, ούτε και την ολοκληρωμένη και τέλεια αφύπνιση στην ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση.

«Τα κοινά όντα Σουβισουνταμάτι, δεν αντιλαμβάνονται την αλήθεια και ως κοινά όντα, δεν πετυχαίνουν την νιρβάνα, το απαράμιλλο καλό, ούτε και αφυπνίζονται ολοκληρωμένα και τέλεια στην ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση. Γι αυτούς τους λόγους, δεν είναι ορθό να πούμε πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι μη διακριτά [ίδια]. Σχετικά μ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να γνωρίζεις μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι όσοι θεωρούν πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι μη διακριτά, δεν έχουν δίκιο αλλά σφάλλουν.

 

«Σουβισουνταμάτι, δεν αληθεύει ότι όσοι αντιλαμβάνονται την αλήθεια δεν είναι αποκομμένοι από τις φαινομενικές εκδηλώσεις των σύνθετων φαινομένων, γιατί είναι πράγματι αποκομμένοι από αυτές. Ούτε [αληθεύει] ότι δεν είναι απελευθερωμένοι από τα δεσμά της φαινομενικής εκδήλωσης, γιατί είναι πράγματι απελευθερωμένοι από αυτά. Ούτε [αληθεύει] ότι δεν είναι απελευθερωμένοι από τα δεσμά της φθοράς, γιατί έχουν πράγματι απελευθερωθεί από αυτά. Δεδομένου ότι είναι απελευθερωμένοι από αυτά τα δύο δεσμά, όχι μόνο επιτυγχάνουν τη νιρβάνα, το απαράμιλλο καλό, αλλά επίσης, θα αφυπνιστούν ολοκληρωμένα και τέλεια στην απαράμιλλη ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση. Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν είναι σωστό να πούμε ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, είναι διακριτά [διαφορετικά]. Σχετικά μ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να γνωρίζεις μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι όσοι θεωρούν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου ως διακριτά, δεν έχουν δίκιο αλλά σφάλλουν.

 

«Επιπλέον Σουβισουνταμάτι,, αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, ήταν μη διακριτά, τότε όπως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων περιλαμβάνεται στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δυστυχίας, έτσι και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου θα συμπεριλαμβανόταν στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δυστυχίας.

«Ωστόσο Σουβισουνταμάτι, αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου ήταν διακριτά, τότε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, δεν θα μπορούσε να είναι το καθολικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μέσα σε όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων.

«Σουβισουνταμάτι, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, δεν περιλαμβάνεται στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δυστυχίας και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι το καθολικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μέσα σε όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων. Για τους λόγους αυτούς, δεν είναι ορθό να πούμε ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, είναι είτε διακριτά είτε μη διακριτά. Σχετικά μ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να γνωρίζεις μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι εκείνοι που προσποιούνται ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι διακριτά ή μη διακριτά, δεν έχουν δίκιο αλλά σφάλλουν.

 

«Επιπλέον Σουβισουνταμάτι, αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου δεν ήταν διακριτά, τότε, έτσι όπως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου δεν είναι συγκεκριμένο σε οποιοδήποτε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων, έτσι και όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων δεν θα ήταν συγκεκριμένα για οποιαδήποτε σύνθετα φαινόμενα και οι γιόγκι τότε δεν θα αναζητούσαν το απόλυτο πέρα από ότι βλέπουν, ακούν, διακρίνουν ή γνωρίζουν σε σχέση με τα σύνθετα φαινόμενα^[26].

«Ωστόσο Σουβισουνταμάτι, αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου ήταν διακριτά, τότε, η απουσία εαυτού και η απουσία ουσίας των σύνθετων φαινομένων, δεν θα ήταν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δυστυχίας και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της καθαρότητας, θα εδραιώνονταν ταυτόχρονα ως διακριτά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων.

 

«Σουβισουνταμάτι, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων είναι συγκεκριμένα και όχι αόριστα στα σύνθετα φαινόμενα. Οι γιόγκι αναζητούν το απόλυτο, πέρα απ’ ότι βλέπουν, ακούν, διακρίνουν ή γνωρίζουν ως προς τα σύνθετα φαινόμενα. Το απόλυτο, πράγματι χαρακτηρίζεται από την απουσία εαυτού και την απουσία ουσίας στα σύνθετα φαινόμενα. Και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της δυστυχίας και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της καθαρότητας επίσης, δεν εδραιώνονται ταυτόχρονα ως διακριτά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των σύνθετων φαινομένων.

«Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν είναι ορθό να πούμε ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, δεν είναι ούτε μη διακριτά ούτε διακριτά. Σχετικά μ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να γνωρίζεις μέσω αυτής της προσέγγισης, ότι εκείνοι που προσποιούνται ότι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου είναι μη διακριτά ή διακριτά, δεν έχουν δίκιο αλλά σφάλλουν.

 

« Έτσι είναι Σουβισουνταμάτι: δεν είναι εύκολο να αποφασιστεί, εάν η λευκότητα του κογχυλιού είναι διακριτή [διαφορετική] ή μη διακριτή [ίδια] από το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κογχυλιού, όπως και με το κίτρινο του χρυσού. Δεν είναι εύκολο να αποφασιστεί, εάν η ποιότητα του ήχου που παράγεται από ένα βίνα^[27] είναι διακριτή ή μη διακριτή από το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήχου, το ίδιο και για το αετόξυλο^[28] και το άρωμά του, το πιπέρι και την κάψα του, το μυρομπαλαν^[29] και τη στυπτικότητά του, το βαμβάκι και την απαλότητα του, το διαυγές βούτυρο και το βούτυρο. Επομένως δεν είναι εύκολο να αποφασιστεί, εάν η παροδικότητα όλων των σύνθετων φαινομένων είναι διακριτή ή μη διακριτή από το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων, το ίδιο επίσης και για τον πόνο όλων των όντων με μολύνσεις^[30] και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των όντων με μολύνσεις, καθώς και με την απουσία εαυτού όλων των φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των φαινομένων.

 

« Έτσι είναι Σουβισουνταμάτι: δεν είναι εύκολο να αποφασιστεί αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της αεικίνητης^[31] επιθυμίας και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των μολύνσεων είναι διακριτά ή μη διακριτά από το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της επιθυμίας. Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι έτσι είναι ακριβώς και με τον θυμό και την πλάνη. Ομοίως Σουβισουνταμάτι, τίποτα καλό δεν πρέπει να δεις, ως προς την απόφαση για το αν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σύνθετων φαινομένων και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του απόλυτου, είναι διακριτά ή μη.

 

«Μ’ αυτόν τον τρόπο Σουβισουνταμάτι, εχω τέλεια και ολοκληρωτικά αφυπνιστεί στο απόλυτο που είναι λεπτοφυές, εξαιρετικά λεπτοφυές, [βαθύ], εξαιρετικά βαθύ, δυσνόητο, εξαιρετικά δυσνόητο και χαρακτηρίζεται ως πέρα από διακριτό ή μη διακριτό από τα σύνθετα φαινόμενα. Ωστόσο, αφού πέτυχα την ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση, επικοινώνησα με λέξεις, έδωσα εξηγήσεις, εδραίωσα διακρίσεις, εκφράστηκα μέσω συμβάσεων και μετέδωσα διδασκαλίες.»

 

Τότε, εκείνη τη στιγμή, ο Ευλογημένος είπε αυτούς τους στίχους:

 

«Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σφαίρας των σύνθετων φαινομένων και του απόλυτου

είναι απαλλαγμένα απ’ το να είναι διακριτά ή μη διακριτά.

Όσοι τα φαντάζονται να είναι διακριτά ή μη διακριτά κάνουν λάθος.

 

«Καθώς τα όντα εξασκούν τη νοητική γαλήνη και ενόραση,

θα απελευθερωθούν από τα δεσμά της φθοράς

και τα δεσμά της φαινομενικής εκδήλωσης^[32].»

  

Αυτό ήταν το 3^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο του μποντισάτβα Σουβισουνταμάτι

 

 4^ο Κεφάλαιο

Έπειτα ο Ευλογημένος είπε αυτά τα λόγια στον Σουμπούτι: «Σουμπούτι, ξέρεις πόσα όντα στον κόσμο παρουσιάζουν τη γνώση τους υπό την επιρροή της αλαζονείας; Ξέρεις πόσα όντα στον κόσμο παρουσιάζουν τη γνώση τους χωρίς αλαζονεία;» Ο Σουμπούτι απάντησε: «Ευλογημένε, σύμφωνα με τις γνώσεις μου, λίγοι είναι αυτοί στον κόσμο των όντων, που παρουσιάζουν τη γνώση τους χωρίς αλαζονεία, αλλά είναι αμέτρητος, ανυπολόγιστος και ανείπωτος ο αριθμός εκείνων που το κάνουν υπό την επιρροή της [αλαζονείας].

 

«Ευλογημένε, κάποτε έμενα σ’ ένα ερημητήριο μέσα σ’ ένα μεγάλο δάσος. Στην περιοχή ζούσαν πολλοί μοναχοί, που είχαν επίσης εγκατασταθεί εκεί. Την ανατολή, τους είδα να συγκεντρώνονται. Παρουσίασαν τις γνώσεις τους και αποκάλυψαν την κατανόησή τους, χρησιμοποιώντας διάφορες πτυχές των φαινομένων ως αντικείμενα αναφοράς.

 

«Μερικοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους, χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τα πέντε σύνολα: την φαινομενική τους εμφάνιση, την εκδήλωσή τους, την διάλυση τους, την παύση τους και την αναγνώριση της παύσης τους. Με τον ίδιο τρόπο, μερικοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τα δώδεκα πεδία των αισθήσεων^[33] και άλλοι χρησιμοποιώντας την αλληλεξαρτημένη εκδήλωση ως αντικείμενο αναφοράς. Κάποιοι άλλοι παρουσίασαν τις γνώσεις τους χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τα τέσσερα είδη τροφής/θρέψης^[34]: την φαινομενική τους εμφάνιση, την εκδήλωση τους, την διάλυση τους, την παύση τους και την αναγνώριση της παύσης τους.

 

«Μερικοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους, χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τις τέσσερις ευγενείς αλήθειες^[35]: το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, την κατανόηση της δυστυχίας, την εγκατάλειψη της αιτίας της δυστυχίας, την πραγμάτωση^[36] της παύσης της δυστυχίας και την εξάσκηση του μονοπατιού. Μερικοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους, χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τα δεκαοκτώ στοιχεία^[37]: την φαινομενική τους εμφάνιση, τις ποικιλίες, την πολλαπλότητα, την παύση τους και την πραγμάτωση της παύσης τους.

 

«Κάποιοι άλλοι παρουσίασαν τις γνώσεις τους χρησιμοποιώντας τις τέσσερις εφαρμογές της επαγρύπνησης^[38] ως αντικείμενα αναφοράς: την φαινομενική τους εμφάνιση, τους δυσμενείς παράγοντες τους, τα αντίδοτά τους, την εξάσκησή τους, την εκδήλωσή τους από τη μη εκδήλωση, την παραμονή τους μετά την εμφάνιση τους και τη διατήρησή τους, την συνέχιση ή την αύξησή τους. Με τον ίδιο τρόπο, μερικοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς, τα τέσσερα είδη ορθής

αυτοσυγκράτησης^[39], καθώς και τις τέσσερις βάσεις των υπερφυσικών δυνάμεων^[40], τις πέντε ικανότητες^[41], τις πέντε δυνάμεις και τους επτά κλάδους της φώτισης^[42].

«Άλλοι παρουσίασαν τις γνώσεις τους χρησιμοποιώντας ως αντικείμενα αναφοράς τους οκτώ κλάδους^[43] του ευγενούς μονοπατιού: την φαινομενική τους εμφάνιση, τα αντίδοτα στους δυσμενείς τους παράγοντες, την εξάσκησή τους, την εκδήλωσή τους από τη μη εκδήλωση, την παραμονή τους μετά την εμφάνιση τους και τη διατήρησή τους, την συνέχιση ή την αύξησή τους.

 

«Έπειτα σκέφτηκα, ‘Αυτοί οι σεβάσμιοι μοναχοί παρουσίασαν τις γνώσεις τους αποκαλύπτοντας την κατανόησή τους, χρησιμοποιώντας διάφορες πτυχές των φαινομένων ως αντικείμενα αναφοράς, όμως δεν έχουν αντιληφθεί το απόλυτο, του οποίου το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι μιας φύσης^[44] παντού.’ Αυτά τα σεβάσμια άτομα έχουν αλαζονεία και χωρίς αμφιβολία, επιδεικνύουν τις γνώσεις τους υπό την επιρροή της αλαζονείας.

 

«Σε παλιότερη εποχή, Ευλογημένε, είπες αυτά λόγια: ‘Το απόλυτο είναι λεπτοφυές, βαθύ, κατανοείται δύσκολα, κατανοείται εξαιρετικά δύσκολα και χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού.’ Πόσο υπέροχα είναι πράγματι αυτά που είπες! Ευλογημένε, αν, ακόμη κι εκείνοι που ασκούνται στη διδασκαλία σου, όπως αυτά τα όντα που έγιναν μοναχοί, δυσκολεύονται να κατανοήσουν μ’ αυτόν τον τρόπο το απόλυτο, που το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι είναι μιας φύσης παντού, τότε για ποιο λόγο να αναφέρω το πόσο δύσκολο είναι για τους μη γνώστες^[45] που δεν ακολουθούν τη διδασκαλία σου;»

 

Ο Ευλογημένος απάντησε: « Έτσι είναι Σουμπούτι. Έτσι είναι. Έχω ολοκληρωτικά και τέλεια αφυπνιστεί στο απόλυτο, που χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού και είναι λεπτοφυές, εξαιρετικά λεπτοφυές, βαθύ, εξαιρετικά βαθύ, κατανοείται δύσκολα και κατανοείται εξαιρετικά δύσκολα. Ωστόσο, αφού πραγμάτωσα την ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση, επικοινώνησα με λέξεις, έδωσα εξηγήσεις, εδραίωσα διακρίσεις, εκφράστηκα μέσω συμβάσεων και μετέδωσα διδασκαλίες. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί το έκανα αυτό. 

 

«Επειδή, Σουμπούτι, διδάσκω ότι το απόλυτο είναι το αντικείμενο αναφοράς που συντελεί^[46] στην κάθαρση μέσα στα σύνολα, καθώς επίσης και στα πεδία των αισθήσεων, στην εξαρτημένη παραγωγή, την τροφή/θρέψη, τις αλήθειες, τα στοιχεία, τις εφαρμογές της επαγρύπνησης, τα είδη ορθής αυτοσυγκράτησης, τις βάσεις των υπερφυσικών δυνάμεων, τις ικανότητες, τις δυνάμεις, τους κλάδους της φώτισης, και του οκταπλού μονοπατιού Σουμπούτι. Αυτό το αντικείμενο αναφοράς που συντελεί στην κάθαρση μέσα στα σύνολα, είναι μιας φύσης παντού και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, δεν διαφέρει από το δικό τους. Είναι ακριβώς το ίδιο από τα πεδία των αισθήσεων μέχρι το οκταπλό μονοπάτι: το αντικείμενο αναφοράς που συντελεί στην κάθαρση μέσα σ’ αυτά τα διάφορα αντικείμενα αναφοράς, είναι μιας φύσης παντού και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους, δεν διαφέρει από το δικό τους. Μέσω αυτής της προσέγγισης Σουμπούτι, θα πρέπει να γνωρίζεις, ότι αυτό που χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού, είναι το απόλυτο.

 

«Επιπλέον Σουμπούτι, μόλις οι αναχωρητές που ασκούνται στη γιόγκα, πραγματώσουν την απουσία εαυτού στα φαινόμενα, την απόλυτη αλήθεια, σε σχέση με ένα και μόνο σύνολο, δεν αναζητούν αυτήν την απόλυτη πραγματικότητα, αυτή την απουσία εαυτού, ξεχωριστά μέσα στα άλλα σύνολα ή στα πεδία των αισθήσεων, στην εξαρτημένη παραγωγή, στην τροφή/θρέψη, στις αλήθειες, στα στοιχεία, στις εφαρμογές της επαγρύπνησης, στα είδη ορθής αυτοσυγκράτησης, στις βάσεις των υπερφυσικών δυνάμεων, στις ικανότητες, στις δυνάμεις, στους κλάδους της φώτισης, και στο οκταπλό μονοπάτι. Αντίθετα, βασίζονται στη μη δυαδική γνώση που είναι σύμφωνη με την απόλυτη πραγματικότητα. Μέσω αυτού και μόνο, εξακριβώνουν αλάνθαστα και πραγματώνουν το απόλυτο, που χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού. Μέσω αυτής της προσέγγισης Σουμπούτι, θα πρέπει έτσι να γνωρίζεις, ότι αυτό που χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού, είναι το απόλυτο.

 

«Επιπλέον Σουμπούτι, αν και η ίδια η απόλυτη αλήθεια, η απουσία εαυτού στα φαινόμενα, είχε κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό διαφορετικό [από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων] με τον τρόπο που - τα σύνολα, τα πεδία των αισθήσεων, η εξαρτημένη παραγωγή, η τροφή/θρέψη, οι αλήθειες, τα στοιχεία, οι εφαρμογές της επαγρύπνησης, τα είδη ορθής αυτοσυγκράτησης, οι βάσεις των υπερφυσικών δυνάμεων, οι ικανότητες, οι δυνάμεις, οι κλάδοι της φώτισης και το οκταπλό μονοπάτι – έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά διαφορετικά μεταξύ τους, τότε, εξ αιτίας αυτού, η ίδια η απόλυτη αλήθεια, η απουσία εαυτού στα φαινόμενα, θα είχε αιτίες και θα προέκυπτε από αιτίες. Αν προέκυπτε από αιτίες, τότε θα ήταν σύνθετο [φαινόμενο]. Αν ήταν σύνθετο [φαινόμενο] δεν θα ήταν το απόλυτο. Αν δεν ήταν το απόλυτο, τότε θα έπρεπε να αναζητήσει κανείς, κάποιο άλλο απόλυτο.

 

«Αυτό το απόλυτο Σουμπούτι, η απουσία εαυτού στα φαινόμενα, δεν γεννιέται από αιτίες. Δεν [εξαρτιέται] από συνθήκες. Ούτε ισχύει ότι δεν είναι το απόλυτο. [Επομένως] δεν πρέπει κανείς να αναζητά ένα απόλυτο διαφορετικό από αυτό το απόλυτο. Έτσι, είτε εκδηλώνονται οι Τατάγκατα είτε όχι, επειδή ισχύει ότι υπάρχει μόνιμα και αμετάβλητα μέσα στα φαινόμενα, μόνο αυτή η φύση των φαινομένων, αυτό το στοιχείο που υπάρχει στα φαινόμενα, είναι διαρκές. Για όλους αυτούς τους λόγους Σουμπούτι, θα πρέπει να γνωρίζεις σύμφωνα μ’ αυτήν την προσέγγιση, ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως μιας ουσίας παντού.

 

«Έτσι είναι Σουμπούτι: αν και υπάρχει μεγάλη ποικιλία μορφών με ξεχωριστά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μέσα στο διάστημα, επειδή το ίδιο το διάστημα είναι απαλλαγμένο από φαινομενικές εμφανίσεις, δεν έχει αντιλήψεις και δεν έχει αλλαγές, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι μιας φύσης παντού. Ομοίως Σουμπούτι, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι το απόλυτο χαρακτηρίζεται ως μιας φύσης παντού, μέσα σε όλα τα φαινόμενα, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά μεταξύ τους.»

 

  

Τότε, εκείνη τη στιγμή, ο Ευλογημένος είπε αυτούς τους στίχους:

 

«Όπως διακήρυξαν οι Βούδες,

αυτό το απόλυτο δεν είναι διαφορετικό από τα φαινόμενα,

και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι παντού μιας φύσης.

Εκείνοι που το φαντάζονται να είναι διαφορετικό από τα φαινόμενα,

έχουν αλαζονεία και πλάνη.»

 

Αυτό ήταν το 4^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο του Σουμπούτι.

 

 5^ο Κεφάλαιο

Τότε ο μποντισάτβα Βισαλαμάτι ρώτησε τον Ευλογημένο: «Ευλογημένε, όταν οι μποντισάτβα που ειδικεύονται στα μυστικά του νου, της σκέψης και της γνώσης, ονομάζονται ‘ειδικευμένοι στα  μυστικά του νου, της σκέψης και της γνωστικής λειτουργίας^[47], τι σημαίνει αυτό; Σε τι αναφέρεται όταν ορίζονται μ’ αυτόν τον τρόπο;»

 

Ο Ευλογημένος απάντησε: «Βισαλαμάτι, κάνεις αυτήν την ερώτηση για το όφελος και την ευτυχία πολλών όντων, από συμπόνια για τον κόσμο, για την ευημερία, το όφελος και την ευτυχία όλων των όντων, συμπεριλαμβανομένων των θεών και των ανθρώπων. Ρωτάς τον Τατάγκατα γι αυτό το συγκεκριμένο θέμα, έχοντας εξαιρετικό κίνητρο. Άκου λοιπόν Βισαλαμάτι και θα σου εξηγήσω με ποιον τρόπο οι μποντισάτβα ειδικεύονται στα μυστικά του νου, της σκέψης και της γνώσης.

 

«Όταν τα διάφορα όντα επαναγεννιούνται και εκδηλώνονται σ’ αυτή τη σαμσάρα που αποτελείται από έξι προορισμούς, σε οποιαδήποτε κατηγορία όντων ή κατάσταση γέννησης [επαναγεννιούνται], είτε πρόκειται για γέννηση από αυγό, είτε από μήτρα, είτε από υγρασία ή είναι αυθόρμητη γέννηση, καταρχήν υπάρχει μια δίπτυχη ιδιοποίηση: η ιδιοποίηση των ικανοτήτων των αισθήσεων του σώματος και των στηριγμάτων τους, και, η ιδιοποίηση των νοητικών αποτυπωμάτων που παράγουν τις κατασκευές των συμβατικών εκφράσεων σε σχέση με τις εκδηλώσεις των φαινομένων, τις ονομασίες και τις νοητικές διεργασίες. Εξαρτώμενος από αυτή τη δίπτυχη ιδιοποίηση, ο νους, που περιέχει όλους τους σπόρους ωριμάζει, συγχωνεύεται [με το έμβρυο], μεγαλώνει, αυξάνεται και επεκτείνεται. Αυτή η δίπτυχη ιδιοποίηση συμβαίνει στο πεδίο της μορφής, αλλά δεν εμφανίζεται στο άμορφο πεδίο.

 

«Αυτή η γνωστική λειτουργία Βισαλαμάτι, λέγεται και ‘συνείδηση που ιδιοποιείται’ επειδή γραπώνεται και οικειοποιείται το σώμα. Ονομάζεται επίσης ‘υποσυνείδητη γνώση [ή συνείδηση βάση των πάντων’^[48]] επειδή κατοικεί και υπάρχει κρυμμένη σ’ αυτό το σώμα και μοιράζονται ένα κοινό πεπρωμένο. Ονομάζεται επίσης ‘νους’ επειδή συσσωρεύεται και αναπτύσσεται από τις ορατές μορφές, τους ήχους, τις οσμές, τις γεύσεις, τα απτά αντικείμενα και τα φαινόμενα. 

 

«Έχοντας αυτή τη συνείδηση που ιδιοποιείται ως στήριγμα και βάση, Βισαλαμάτι, εμφανίζονται τα έξι είδη συνείδησης, δηλαδή [η συνείδηση] της όρασης, της ακοής, της όσφρησης, της γεύσης, της αφής και η νοητική. Μεταξύ αυτών, η συνείδηση της όρασης εμφανίζεται με βάση το μάτι, που συνδέεται με τη συνείδηση της όρασης και την ορατή  μορφή. Ταυτόχρονα και σύμφωνα μ’ αυτήν την συνείδηση της όρασης, εμφανίζεται μια νοητική συνείδηση που επεξεργάζεται νοητικά το αντικείμενο την ίδια στιγμή, έχοντας το ίδιο αντικείμενο. 

 

[Με τον ίδιο τρόπο] Βισαλαμάτι, εμφανίζεται η συνείδηση της ακοής, της όσφρησης, της γεύσης ή της αφής, έχοντας ως βάση μια αισθητήρια ικανότητα που συνδέεται  με μια συνείδηση, όπως είναι το αυτί, η μύτη, η γλώσσα ή το σώμα και ο ήχος, η μυρωδιά, η γεύση ή το απτό αντικείμενο. Ταυτόχρονα και σύμφωνα με αυτήν την συνείδηση της ακοής, της όσφρησης, της γεύσης ή της αφής, εμφανίζεται μια νοητική συνείδηση που επεξεργάζεται νοητικά το αντικείμενο την ίδια στιγμή, έχοντας το ίδιο αντικείμενο. Αν εμφανιστεί μόνο μια οπτική συνείδηση, τότε μόνο μια νοητική συνείδηση που επεξεργάζεται νοητικά το αντικείμενο θα εμφανιστεί ταυτόχρονα, έχοντας το ίδιο αντικείμενο. Αν δύο, τρεις, τέσσερις ή πέντε συνειδήσεις εμφανιστούν ταυτόχρονα, τότε και σ’ αυτήν την περίπτωση, έχοντας το ίδιο αντικείμενο με την ομάδα των πέντε συνειδήσεων, μόνο μια νοητική συνείδηση θα εμφανιστεί ταυτόχρονα, που θα επεξεργάζεται νοητικά το αντικείμενο.

 

«Έτσι είναι Βισαλαμάτι: αν υπάρχουν οι συνθήκες για να εμφανιστεί ένα και μόνο κύμα σε ένα μεγάλο ρεύμα ποταμού, τότε μόνο ένα κύμα θα εμφανιστεί. Αν υπάρχουν οι συνθήκες για να εμφανιστούν δύο ή περισσότερα κύματα, τότε θα εμφανιστούν δύο ή περισσότερα κύματα. Ωστόσο, ο [ίδιος ο] ποταμός δεν σταματά ως ρεύμα νερού, ούτε εξαντλείται. Αν υπάρχουν οι συνθήκες για την εμφάνιση μιας και μόνο αντανάκλασης σ’ έναν τέλεια στιλβωμένο καθρέπτη, τότε θα εμφανιστεί μόνο μια αντανάκλαση. Αν υπάρχουν οι συνθήκες για την εμφάνιση δύο ή περισσοτέρων αντανακλάσεων, τότε θα εμφανιστούν δύο ή περισσότερες αντανακλάσεις.

 

«Ωστόσο ο καθρέπτης ούτε μετασχηματίζεται στο αντικείμενο που αντιστοιχεί στην αντανάκλαση, ούτε προβάλει αντανακλάσεις όταν βρίσκεται σε στενή επαφή [με τα ανακλώμενα αντικείμενα]. Με τον ίδιο τρόπο Βισαλαμάτι, λαμβάνοντας αυτήν τη συνείδηση που ιδιοποιείται ως στήριγμα και βάση, όπως και στα παραδείγματα του ποταμού και του καθρέπτη, αν οι συνθήκες για την εμφάνιση μιας οπτικής συνείδησης υπάρχουν, τότε εμφανίζεται μόνο μία οπτική συνείδηση. Αν υπάρχουν οι συνθήκες για την ταυτόχρονη εμφάνιση έως και πέντε συνειδήσεων, τότε εμφανίζονται ταυτόχρονα έως και πέντε συνειδήσεις.

 

«Λαμβάνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο Βισαλαμάτι, τη γνώση αυτής της διδασκαλίας ως στήριγμα και βάση, οι μποντισάτβα εξειδικεύονται στα μυστικά του νου, της σκέψης και της γνωστικής λειτουργίας. Ωστόσο, όταν οι Τατάγκατα χαρακτηρίζουν τους μποντισάτβα ως ειδικευμένους στα μυστικά του νου, της σκέψης και της γνωστικής λειτουργίας, δεν τους ορίζουν ως πλήρως ειδικευμένους μόνο λόγω αυτού. Αποκαλώ τους μποντισάτβα ‘ειδικευμένους ως προς το απόλυτο’, μόλις και από μόνοι τους, με τη δική τους εμπειρία, δεν αντιλαμβάνονται ούτε την ιδιοποίηση, ούτε τη συνείδηση που ιδιοποιείται, αλλά [αντίθετα αντιλαμβάνονται] σύμφωνα με την αλήθεια. Από τη στιγμή που δεν αντιλαμβάνονται ούτε το υποσυνείδητο, ούτε την υποσυνείδητη γνώση. Ούτε το συσσωρευμένο ούτε το νου, ούτε το μάτι ούτε τη μορφή ούτε την οπτική συνείδηση, ούτε το αυτί ούτε τον ήχο ούτε την ακουστική συνείδηση, ούτε τη μύτη ούτε τη μυρωδιά ούτε την οσφρητική συνείδηση, ούτε τη γλώσσα ούτε τη γεύση ούτε την γευστική συνείδηση, ούτε το σώμα ούτε το απτό αντικείμενο ούτε τη συνείδηση της αφής.

 

«Βισαλαμάτι, αποκαλώ τους μποντισάτβα ‘ειδικευμένους ως προς το απόλυτο’ μόλις αυτοί, από μόνοι τους, έχοντας προσωπική εμπειρία, δεν αντιλαμβάνονται ούτε την σκέψη, ούτε τα φαινόμενα, ούτε τη νοητική συνείδηση, αλλά αντιθέτως αντιλαμβάνονται σύμφωνα με την αλήθεια. Βισαλαμάτι, ο Τατάγκατα ορίζει ως ειδικευμένους στα μυστικά του νου, της σκέψης και της γνωστικής λειτουργίας, τους μποντισάτβα που είναι ειδικευμένοι στο απόλυτο. Γι αυτόν τον λόγο Βισαλαμάτι, οι μποντισάτβα είναι ειδικευμένοι στα μυστικά του  νου, της σκέψης και της γνωστικής λειτουργίας. Επίσης, όταν ο Τατάγκατα τους ορίζει ως τέτοιους, είναι γι αυτόν το λόγο.»

 

Τότε, εκείνη τη στιγμή, ο Ευλογημένος είπε αυτούς τους στίχους:

 

 « Βαθιά και λεπτοφυής είναι η συνείδηση που ιδιοποιείται.

Εμπεριέχοντας όλους τους σπόρους, ρέει σαν ένα ποτάμι.

Δεν το δίδαξα στους ανώριμους[49],

μήπως και φανταστούν πως είναι ο εαυτός.»

 

Αυτό ήταν το 5^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο για τον Βισαλαμάτι.

 

 6^ο Κεφάλαιο

Στη συνέχεια ο Μποντισάτβα Γκουνακάρα ρώτησε τον Ευλογημένο, ‘Ευλογημένε, όταν οι μποντισάτβα που ειδικεύονται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων, ονομάζονται ‘ειδικευμένοι στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων’, αυτό τι σημαίνει; Επίσης, σε τι αναφέρεται ο Τατάγκατα, όταν τους ορίζει ως τέτοιους;»

 

Ο Ευλογημένος απάντησε στον μποντισάτβα Γκουνακάρα, «Γκουνακάρα, κάνεις αυτή την ερώτηση, για το όφελος και την ευτυχία πολλών όντων, από συμπόνια για τον κόσμο, για την ευημερία, το όφελος και την ευτυχία όλων των όντων, συμπεριλαμβανομένων των θεών και των ανθρώπων. Ρωτάς τον Τατάγκατα γι αυτό το συγκεκριμένο θέμα, έχοντας εξαιρετικό κίνητρο. Επομένως, άκου Γκουνακάρα, θα σου εξηγήσω με ποιον τρόπο οι μποντισάτβα εξειδικεύονται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων.

 

«Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων Γκουνακάρα, είναι τρία[50]. Ποια είναι αυτά τα τρία; Είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης], το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης] και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πλήρους υπαρκτής[φύσης].

 

«Ποιο είναι το φανταστικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό [των φαινομένων] Γκουνακάρα; Είναι αυτό που παρουσιάζεται μόνο κατ’ όνομα και συμβατικά ως η ουσία ή το ιδιαίτερο [χαρακτηριστικό] των φαινομένων, έστω και μόνο για να τα προσδιορίσουμε.

«Ποιο είναι το εξαρτημένο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό [των φαινομένων] Γκουνακάρα; Είναι η εξαρτημένη εκδήλωση των φαινομένων. Έτσι είναι: ‘Όταν αυτό είναι, εκείνο εκδηλώνεται. Επειδή αυτό εκδηλώνεται, εκείνο προκύπτει.’ Επίσης προκύπτει ‘[εξαρτημένο από την συνθήκη της άγνοιας,] από τους νοητικούς παράγοντες [που εμφανίζονται]’και μ’ αυτόν τον τρόπο ολόκληρος ο όγκος δυστυχίας γεννιέται.

 

«Ποιο είναι το πλήρως υπαρκτό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό [των φαινομένων] Γκουνακάρα; Είναι η αληθινή τους πραγματικότητα, δηλαδή, η απαράμιλλη ολοκληρωμένη και τέλεια φώτιση, που επιτυγχάνεται στο τέλος από τους μποντισάτβα, καθώς την πραγματώνουν μέσα από την επιμέλεια και την ορθή εφαρμογή του νου τους και στη συνέχεια μέσω της τέλειας εξοικείωσης με την πραγμάτωση αυτής [της αληθινής πραγματικότητας].  

 

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: θα πρέπει να θεωρείς ότι το φανταστικό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ακριβώς όπως και η απατηλότητα των παρεκκλίσεων της όρασης [που γίνονται αντιληπτές] από κάποιον που πάσχει από διαταραχές[51] της όρασης.

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: θα πρέπει να θεωρείς ότι το εξαρτημένο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, είναι ακριβώς όπως και οι φαινομενικές εκδηλώσεις, που εκδηλώνονται σ’ αυτό το άτομο που πάσχει από διαταραχές της όρασης, όπως οι [πραγματικά ανύπαρκτες] τρίχες, μύγες, σπόροι σισαμιού, [ή κηλίδες] μπλε, κίτρινες, κόκκινες ή λευκές [μέσα στο οπτικό τους πεδίο].

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: θα πρέπει να θεωρείς πως το πλήρως υπαρκτό ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι ακριβώς όπως το καθαυτό σωστό/αλάνθαστο οπτικό αντικείμενο, που βλέπει το ίδιο άτομο, όταν η όρασή του είναι υγιής και απαλλαγμένη από τις οπτικές παρεκκλίσεις που απορρέουν από την ασθένεια της όρασης.

 

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: όταν ένας καθαρός κρύσταλλος έρθει σε επαφή με κάτι μπλε, φαίνεται πως είναι ζαφείρι. Επειδή οι άνθρωποι απο λάθος τον αντιλαμβάνονται ως ζαφείρι, εξαπατώνται από αυτό. Όταν αυτός ο καθαρός κρύσταλλος έρθει σε επαφή με κάτι κόκκινο, πράσινο ή κίτρινο, φαίνεται πως είναι ρουμπίνι, σμαράγδι ή χρυσός. Επειδή οι άνθρωποι από λάθος το αντιλαμβάνονται ως ρουμπίνι, σμαράγδι ή χρυσό, εξαπατώνται απ’ αυτό.

 

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: θα πρέπει να δεις πως, με τον ίδιο τρόπο που ο καθαρός κρύσταλλος έρχεται σε επαφή με τα χρώματα, έτσι και το νοητικό αποτύπωμα των συμβάσεων του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού της φανταστικής [φύσης, έρχεται σε επαφή] με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης]. Επομένως, θα πρέπει να βλέπεις την αντίληψη του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού της φανταστικής [φύσης που προστίθεται[52]] στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης], να είναι όπως την λανθασμένη αντίληψη του ζαφειριού, του ρουμπινιού, του σμαραγδιού ή του χρυσού που [προστίθεται/μπαίνει] πάνω στον καθαρό κρύσταλλο.

 

«Έτσι είναι Γκουνακάρα: θα πρέπει να δεις πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης] είναι ακριβώς όπως ο ίδιος ο καθαρός κρύσταλλος. Έτσι θα πρέπει να βλέπεις πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πλήρως υπαρκτής [φύσης], είναι η μόνιμη και αμετάβλητη απουσία οποιασδήποτε πραγματικότητας ή ουσίας στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης που προστίθεται] πάνω στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης], έτσι όπως δεν υπάρχει μόνιμα και αμετάβλητα, καμία πραγματικότητα ή ουσία στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ζαφειριού, του ρουμπινιού, του σμαραγδιού ή του χρυσού [που προστίθεται/μπαίνει] πάνω σ’ έναν καθαρό κρύσταλλο.

 

«Επομένως Γκουνακάρα, οι μποντισάτβα αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης] με βάση τα ονόματα που υποδηλώνουν φαινομενικές εμφανίσεις. Αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης] με βάση την εσφαλμένη αντίληψη [που υπερθέτει] ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης] πάνω στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης]. Αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πλήρως υπαρκτής [φύσης]με βάση την ανυπαρξία οποιασδήποτε εσφαλμένης αντίληψης [που προσθέτει/επιθέτει] ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης] πάνω στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης].

 

«Όταν οι μποντισάτβα, Γκουνακάρα, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της φανταστικής [φύσης] που [μπαίνει πάνω] απ’ το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης] των φαινομένων, έτσι όπως ακριβώς είναι, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα πως τα φαινόμενα δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, έτσι όπως ακριβώς είναι. Όταν οι μποντισάτβα, Γκουνακάρα, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης]ακριβώς όπως είναι, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τις μολύνσεις ακριβώς όπως είναι. Όταν οι μποντισάτβα, Γκουνακάρα, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πλήρως υπαρκτής [φύσης] ακριβώς όπως είναι, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τον εξαγνισμό/κάθαρση ακριβώς όπως είναι.

 

 «Όταν οι μποντισάτβα, Γκουνακάρα, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα ότι τα φαινόμενα δεν έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά [που επιθέτονται] πάνω στο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εξαρτημένης [φύσης], ακριβώς όπως είναι, εγκαταλείπουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τις μολύνσεις. Μόλις εγκαταλείψουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τις μολύνσεις, θα αποκτήσουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τον εξαγνισμό/κάθαρση.

 

«Δεδομένου Γκουνακάρα, ότι οι μποντισάτβα αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φανταστικής, της εξαρτημένης και της πλήρως υπαρκτής [φύσης] των φαινομένων ακριβώς όπως είναι, αντιλαμβάνονται ξεκάθαρα τα φαινόμενα που δεν έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, εκείνα που χαρακτηρίζονται από τις μολύνσεις και εκείνα που χαρακτηρίζονται από τον εξαγνισμό/κάθαρση ακριβώς όπως είναι. Έχοντας αντιληφθεί ξεκάθαρα τα φαινόμενα που δεν έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ακριβώς όπως είναι, εγκαταλείπουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από την μόλυνση. Μόλις εγκαταλείψουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τις μολύνσεις, θα αποκτήσουν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από τον εξαγνισμό/κάθαρση. Για όλους αυτούς τους λόγους, οι μποντισάτβα ειδικεύονται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων. Επιπλέον, όταν ο Τατάγκατα ορίζει τους μποντισάτβα ως ‘ειδικούς στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των φαινομένων, είναι γι αυτούς τους λόγους.»

 

Τότε, εκείνη τη στιγμή, ο Ευλογημένος είπε αυτούς τους στίχους:

 

«Μόλις γίνει αντιληπτό ξεκάθαρα, πως τα φαινόμενα στερούνται ιδιαίτερων χαρακτηριστικών,

τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από μολύνσεις, εγκαταλείπονται.

Μόλις εγκαταλειφθούν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από μολύνσεις,

πραγματώνονται/αποκτώνται τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από εξαγνισμό/κάθαρση.

 

«Τα απρόσεκτα όντα, που καταβάλλονται από τις  αρνητικές πράξεις και την τεμπελιά,

δεν συνειδητοποιούν τα ελαττώματα των σύνθετων φαινομένων.

Καταρρέουν μέσα στα φευγαλέα φαινόμενα,

[γι αυτό] είναι αντάξια συμπόνιας.»

 

Αυτό ήταν το 6^ο κεφάλαιο, το κεφάλαιο του Γκουνακάρα.

 

---

[1] υπάρχουν διάφορες λίστες με τις πολύτιμες επτά ουσίες, όπου περιέχεται ο χρυσός, διάφορα είδη πολύτιμων λίθων κλπ

[2] byin gyi rlabs/བྱིན་གྱི་རླབས།/This term is usually translated into English with “blessings.” However, as explained in Edgerton 1953, p. 15; Eckel 1994, pp. 90–93; Gómez 2011, pp. 539 and 541; and Fiordalis 2012, pp. 104 and 118, adhiṣṭhāna conveys the notions of control (of one’s environment as a result of meditative absorption), authority, or protection

[3] nges par ’byung ba/ ངེས་པར་འབྱུང་བ།/niḥsaraṇaniryāṇa/ Setting forth, issue, exit, departure, escape, a road out of town. Also translated here as “emancipated” and “gone forth.”

[4] dran pa/དྲན་པ།/smṛti/ is one of the fifty-one mental states. Mindfulness is also the fifth antidote of the eight antidotes to the five faults in meditation practice. It’s the antidote to the second fault, forgetting the instructions or the object of focus.

[5] σάματα και βιπάσανα

[6] rin po che’i pad ma’i rgyal po chen po yon tan gyi tshogs mtha’ yas pas brgyan pa’i bkod pa la rten pa na bzhugs te.

[7] Dharma of the nonexistence of defining characteristics/ mtshan nyid med pa’i chos/ མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས།

[8] nges par ’byung ba/ངེས་པར་འབྱུང་བ།/emancipated-skill, expertise.

[9] nges par ’byung ba; niryāṇika (?). Powers (1995) and Cornu (2005) translate it as “renunciation.”

[10] rigs pa gsum/ རིགས་པ་གསུམ།/τρία είδη γνώσης: η υπέρτατη γνώση που είναι η πραγμάτωση της ενθύμησης προηγούμενων καταστάσεων, η υπέρτατη γνώση που είναι η πραγμάτωση του θανάτου και της επαναγέννησης και η υπέρτατη γνώση που είναι η πραγμάτωση της παύσης των μολύνσεων (outflows)

 [11] ’jig pa chen po lnga/འཇིག་པ་ཆེན་པོ་ལྔ།- ο φόβος που αφορά τον βιοπορισμό, ο φόβος της αποδοκιμασίας, ο φόβος του θανάτου, ο φόβος των αρνητικών μετενσαρκώσεων και ο φόβος που είναι η δειλία να απευθυνθείς σε πλήθος

[12] defining characteristics-ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή σύμφωνα με τον Ήλιο της Σοφίας (με εξηγήσεις του Κένπο Ρίνποτσε πάνω στη θεώρηση της Μέσης Οδού) προσδιοριστικά χαρακτηριστικά δηλ. τα χαρακτηριστικά [είναι θερμή και καίει] που προσδιορίζουν ένα συγκεκριμένο προσδιοριστέο [τη φωτιά]

[13] τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται από γέννηση (λόγω αιτιών και συνθηκών), παραμονή και καταστροφή ή εξαφάνιση    Ήλιος της Σοφίας

[14] τα φαινόμενα που δεν γεννιούνται, δεν παραμένουν, ούτε παύουν. Είναι τρία: το διάστημα, η παύση ως αποτέλεσμα ανάλυσης και η παύση ή απουσία που δεν είναι αποτέλεσμα ανάλυσης    Ήλιος της Σοφίας                                               

[15] yongs su ma grub pa/ ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ།

[16] shes pa dang mthong ba/ ཤེས་པ་དང་མཐོང་བ། gnosis: the consciousness of the noble ones, refers to prajna from meditation in samata and vipasana in mixed phenomena

vision: seeing, refers to prajna from meditation in samata and vipasana on unmixed phenomena (Πονλοπ Ρ.)

[17] νταρματά

[18] naive - childish, αναφέρεται στη νοητική κατάσταση των κοινών όντων που έχουν άγνοια. Και στο κείμενο αυτό η άγνοια έχει σχέση με το ότι δεν έχουν γνώση των κειμένων ή ότι δεν έχουν οριστική βεβαιότητα ως προς το περιεχόμενο του κειμένου. Επειδή λοιπόν τα κοινά όντα έχουν άγνοια, η κύρια τους μόλυνση είναι ότι κατέχουν μεγάλη επιθυμία. Η λέξη αυτή εμφανίζεται συχνά στις σούτρα, γι αυτό είναι σημαντικό να ξέρουμε σε τι αναφέρεται.

slow-witted/deluded - the mind of beings that are not familiar with valid cognition so they don’t use reasoning because they are not capable.

confused or possessed distorted prajna- they devoid the ability of following the valid cognition

(Πονλοπ Ρ. )

[19] τίρτικας-κάποιος που κρατιέται σε ακραίες θέσεις

[20] here ordinary beings referring to logicians who they rely on thinking, on reasoning through intellect Πόνλοπ Ρίνποτσε

[21] debate/διαλεκτική-η τέχνη να φτάνει κανείς στην αλήθεια μέσω της σύγκρουσης αντιθέτων απόψεων ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

[22] northern continent / this continent is free of debate and thats why has only pleasant sounds except from 1 week before they die. Πονλοπ Ρίνποτσε

Η ονομασία της Βόρειας Ηπείρου της Τζαμπουντβίπα, όπου οι άνθρωποι ζουν σε τέλεια αρμονία

[23] I am using the adjective “indistinct” here in the sense of the first definition given in the Oxford English Dictionary: “1. Not distinct or distinguished from each other, or from something else; not kept separate or apart in the mind or perception; not clearly defined or marked off.” Oxford English Dictionary Online, s.v. “indistinct,” accessed July 20, 2020, https://www-oed-     com.ezproxy.leidenuniv.nl:2443/view/Entry/94602?redirectedFrom=indistinct#eid.       

[24] mos pa spyod pa’i sa / མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས།

[25] the bondage of the kleshas or negative habitual tendencies. Ill inclination of karmic obscurations, of afflictive obscurations, of the obscurations of absorption and of cognitive obscurations. Πόνλοπ Ρίνποτσε

[26] if the truths were the same, then it would absurdly follow that just as the relative truth has many sub categories and so, the same would apply with ultimate truth, which is not the case. Πόνλοπ Ρίνποτσε

[27] είδος λαούτου

[28] πρόκειται για το agarwood https://en.wikipedia.org/wiki/Agarwood-ανήκει στο είδος Aquilaria/αετόξυλο /αρωματικό ξύλο

[29] myrobalan/ μπορεί να είναι το είδος Prunus cerasifera που ανήκει η κορομηλιά κ.α. https://en.wikipedia.org/wiki/Myrobalan

[30] το κείμενο λέει outflows/sasrava/ In Sanskrit, lit. “with outflows,” hence, “contaminated,” “tainted.” Just as a leaky roof lets in rain that destroys a residence https://www.oxfordreference.com/view/10.1093/acref/9780190681159.001.0001/acref-9780190681159-e-3918 .

[31] not be pacified, the kleshas always are moving      Πόνλοπ Ρίνποτσε

[32] The characteristics of the domain of conditioned phenomena and the ultimate are characterized by freedom from sameness or difference. Whoever conceives of them as being the same or different, has engaged incorrectly. Persons who cultivate familiarity with vipasana and samata will become liberated from the bonds of the ill inclinations and the subtle characteristics." Ponlop Rinpoche transl.

[33] 12 αγιάτανα- υπάρχουν 6 εξωτερικά που είναι οι μορφές, ήχοι κλπ μέχρι και τα νοητικά αντικείμενα και 6 εσωτερικά που είναι αντίστοιχα το μάτι, το αυτί κλπ μέχρι και τον νου.

[34] τροφή ή θρέψη/nourishment or food   Πόνλοπ Ρίνποτσε 

zas bzhi / ཟས་བཞི། τα 4 είδη τροφής/θρέψης: η τροφή που τρώμε, η τροφή της επαφής, η τροφή της θέλησης και η τροφή της συνείδησης.

[35] δυστυχία, προέλευση της δυστυχίας, παύση της δυστυχίας και ο δρόμος που οδηγεί στην παύση της δυστυχίας.

[36] sākṣātkāra- Experiencing, proving, verifying; establishing (as true, just, actual) in one's own person or observation

[37] 18 ντάτου-τα 12 αγιάτανα μαζί με τις 6 αντίστοιχες συνειδήσεις των αισθήσεων.

[38] ως προς το σώμα, την αίσθηση, το νου και τα φαινόμενα

[39] εγκατάλειψη της μη αρετής, αποφυγή της μη αρετής, δημιουργία αρετής, ανάπτυξη αρετής.

[40] συγκέντρωση μέσω βούλησης, συγκέντρωση μέσω σθένους, συγκέντρωση μέσω του νου, συγκέντρωση μέσω έρευνας.

[41] πίστη, σθένος, επίγνωση, συγκέντρωση και σοφία (πράτζνα). Αυτές οι ικανότητες γίνονται δυνάμεις στην πορεία.

[42] ορθή συνειδητότητα, ορθή διάκριση των ντάρμα, ορθό σθένος, ορθή χαρά, ορθή ευελιξία, ορθή συγκέντρωση και ορθή ισοψυχία

[43] ορθή θεώρηση, ορθή απόφαση, ορθός λόγος, ορθή συμπεριφορά, ορθή διαβίωση, ορθή προσπάθεια, ορθή επίγνωση και ορθό σαμάντι

[44] μιας γεύσης     Πόνλοπ Ρίνποτσε

[45] tirtikas/those who uphold the extremes Πόνλοπ Ρίνποτσε

[46] Object conducive to purification/ rnam par dag pa’i dmigs pa/ རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ།

[47] consciousness   Πόνλοπ Ρίνποτσε

[48] kun gzhi rnam par shes pa/ ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ།/ ālayavijñāna

 [49] [whose intelligent is not developed so they don’t cling] Πόνλοπ Ρίνποτσε

[50]According to Asanga, these three natures are to be known (the imagined), abandoned (the dependent) and purified (the perfected)

"The three patterns are:

1) the imagined pattern (S. parikalpitalaksana), in which consciousness fabricates illusions and clings to them as if they were stable and perduring realities;

2) the other-dependent pattern (paratantralaksana), which, as the structural functioning of consciousness, initially supports the imagined pattern but can be converted into --

3) the perfected pattern (parinispannalaksana), the absence of imagined illusions in the other-dependent pattern. When the pervasive force (S. vasana) of the underlying seeds of defiled karmic consciousness in the container consciousness are negated, and the seeds themselves eradicated, other-dependent consciousness becomes pure: illusory knowing is converted into wisdom."  http://tibetanbuddhistencyclopedia.com/en/index.php?title=Mahayana_Uttaratantra_Shastra-_Vajra_Point_II:_The_Dharma

φανταστική, εξαρτημένη, πλήρως υπαρκτή φύση    Προοδευτικά Στάδια της Κενότητας (Μαρία Πίτσιου)

 [51] The timira disease includes a variety of eye disorders including myopia, cataract, etc. In the context of Buddhist texts, this term is used to refer to eye floaters (i.e., spots, specks, or strings appearing in one’s visual field). This eye disorder is called myodesopsia or muscae volitantes (Latin for “flying flies”).       μυοψίες και φωτοψίες/μυγάκια, μαύρα στίγματα κλπ

https://www.iatronet.gr/ygeia/ofthalmologia/article/16/myopsies-kai-fwtopsies-mavra-stigmata-kai-lampseis.html

[52] superimpose/επιθέτω, βάζω από πάνω, προσθέτω