Μαχαπαρινιρβάνα Σούτρα

Σε αγκύλη οι σημειώσεις της μτφρ, σε παρένθεση σημειώσεις του κειμένου,

οι υποσημειώσεις είναι του κειμένου εκτός κι αν αναφέρεται άλλη πηγή.

Μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Kosho Yamamoto, ,το 1973

από την κινεζική έκδοση Dharmakshema. (Taisho Tripitaka τόμος 12, αριθ. 374)

Επιμέλεια, αναθεώρηση και πνευματικά δικαιώματα Dr. Tony Page, 2007

for more information on the "Nirvana Sutra" please go to: http://www.nirvanasutra.org.uk/. PDF e-book created by do1@yandex.ru, 2007.

 

από την Μαχαγιάνα Μαχαπαρινιρβάνα Σούτρα

Πέμπτο Κεφάλαιο: σχετικά με το Αδαμάντινο/Βάτζρα Σώμα

Τότε ο Ευλογημένος είπε στον Κάσιαπα: «Καλέ μου φίλε ! Το σώμα του Τατάγκατα είναι αιώνιο, άφθαρτο και αδαμάντινο, [είναι ένα σώμα] που δεν είναι συντηρείται με διάφορα είδη τροφής. Είναι το Σώμα του Ντάρμα.»

Ο Κάσιαπα είπε στον Βούδα: «Ω Ευλογημένε! Εμείς δεν βλέπουμε αυτό το σώμα για το οποίο μιλάς. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αιώνιο, είναι φθαρτό, από σκόνη και συντηρείται με διάφορα είδη τροφής. Γιατί?  Επειδή εσύ ο Τατάγκατα, ετοιμάζεσαι να περάσεις στη Νιρβάνα.»

Ο Βούδας είπε στον Κάσιαπα: «Μην λες ότι το σώμα του Τατάγκατα είναι αδύναμο, ότι μπορεί εύκολα να καταστραφεί κι ότι είναι ίδιο με των κοινών θνητών. Καλέ μου φίλε, να ξέρεις ότι το σώμα του Τατάγκατα είναι άφθαρτο, όπως αυτό που διαρκεί αμέτρητα δις/μύρια κάλπα. Δεν είναι ούτε ανθρώπινο σώμα, ούτε ουράνιο σώμα, ούτε [κάποιο σώμα] που φοβάται, ούτε κάποιο που συντηρείται με διάφορα είδη τροφής. Το σώμα του Τατάγκατα δεν είναι ένα σώμα, εν τούτοις είναι ένα σώμα. Είναι [ένα σώμα] που δεν γεννιέται κι [ένα σώμα] που δεν πεθαίνει. Είναι [ένα σώμα] που δεν μαθαίνει ούτε ασκείται. Είναι αμέτρητο κι απέραντο και δεν αφήνει κανένα ίχνος πίσω. Δεν γνωρίζει ούτε το αντιπροσωπεύει κάποια μορφή.  Είναι απόλυτα αγνό. Δεν κλονίζεται. Ούτε δέχεται ούτε ενεργεί. Ούτε παραμένει ούτε δημιουργεί. Είναι χωρίς γεύση, είναι αμιγές. ‘Είναι’ κι όμως δεν είναι κάτι δημιουργημένο. Δεν είναι ούτε δράση ούτε καρπός (δηλ υπερβαίνει το κάρμα). Δεν είναι κατασκευασμένο ούτε και κάτι που πεθαίνει. Δεν είναι νους. Δεν είναι μετρήσιμο (που να μπορούν να υπολογιστούν οι διαστάσεις του), είναι το Θαυμαστό, το Αιώνιο, αυτό που δεν μπορεί να εκτιμηθεί. Δεν είναι συνείδηση και είναι πέρα απ’ τον νου. Εν τούτοις δεν αποκλίνει απ’ τον νου. Είναι ο νους της καθολικής ισότητας.

Δεν είναι ένα "είναι"- και όμως είναι αυτό που "είναι[1]". Δεν έρχεται ούτε πηγαίνει (με αυτό) κι όμως έρχεται και πηγαίνει. Δεν διασπάται, είναι άφθαρτο. Δεν σπάει κι είναι ακατάπαυστο. Ούτε προκύπτει, ούτε εξαντλείται. Δεν είναι αυθεντία κι όμως είναι αυθεντία. Δεν υπάρχει ούτε είναι μη υπαρκτό. Ούτε αφυπνίζεται ούτε βλέπει. Δεν είναι γράμμα ούτε είναι μη γράμμα. Δεν είναι διαλογισμός (dhyana) ούτε είναι μη διαλογισμός. Δεν μπορείς να το δεις και μπορεί να θεαθεί καλά. Δεν είναι κάποιος τόπος κι όμως είναι τόπος. Δεν είναι διαμονή κι όμως είναι διαμονή. Δεν είναι σκοτεινό ούτε φωτεινό. Δεν υπάρχει ησυχία κι όμως υπάρχει ησυχία (σ’ αυτό). Δεν κατέχει, δεν λαμβάνει και δεν δίνει. Είναι καθαρό κι αμόλυντο. Δεν είναι φιλονικία και ποτέ δεν είναι μάχη. Είναι αυτό που ζει και δεν είναι αυτό που ζει. Είναι μη λήψη και μη πτώση. Ούτε πράγμα ούτε μη πράγμα. Ούτε πεδίο ωφέλειας ούτε μη πεδίο ωφέλειας. Είναι χωρίς τέλος και δεν τελειώνει. Είναι διαχωρισμός και είναι το ολοκληρωτικό τέλος. Είναι Κενότητα και διαφορετικό απ’ την Κενότητα. Παρόλο που δεν είναι αιώνιο, δεν εξαντλείται κιόλας από στιγμή σε στιγμή. Δεν έχει αμαύρωση ούτε θολούρα (από τη μόλυνση). Είναι μη γράμμα κι είναι διαφορετικό απ’ τα γράμματα. Ούτε φωνή ούτε ομιλία. Ούτε εξάσκηση ούτε μάθηση. Ούτε επαινεί ούτε σταθμίζει. Ούτε ένα ούτε διαφορετικό. Δεν έχει μορφή ή χαρακτηριστικά. Όλα είναι μεγαλειώδης στολισμός.

Δεν είναι γενναίο ούτε φοβάται. Δεν είναι ησυχία και δεν είναι ήσυχο. Είναι χωρίς θερμότητα και δεν είναι θερμό. Δεν μπορείς να το δεις, δεν το αντιπροσωπεύει καμία μορφή.

Ο Τατάγκατα βοηθά όλα τα όντα. Αν και δεν απελευθερώνει, απελευθερώνει πράγματι όλα τα όντα. Καθώς δεν υπάρχει καμία απελευθέρωση, υπάρχει η αφύπνιση των όντων. Καθώς δεν υπάρχει καμία φώτιση, πραγματικά δίνει ομιλίες/κηρύττει. Καθώς δεν υπάρχουν δύο, είναι απροσμέτρητος και ασύγκριτα ισότιμος. Καθώς είναι τόσο αμετάβλητος όπως το διάστημα δεν υπάρχει κάποια μορφή για να (τον) αντιπροσωπεύει. Όντας ίσος με τη φύση των όντων, δεν είναι ούτε ‘είναι’ ούτε ‘δεν είναι’. Ασκείται πάντα στο Ένα Όχημα. Βλέπει τα τρία όντα και δεν οπισθοδρομεί, δεν αλλάζει και κόβει όλες τις ρίζες της ψευδαίσθησης. Δεν πολεμάει ούτε αγγίζει. Είναι μη φύση κι όμως διαμένει στη φύση. Δεν συνενώνεται και δεν διασκορπίζεται. Δεν είναι μακρύς και δεν είναι κοντός/σύντομος. Δεν είναι στρογγυλός ούτε τετράγωνος. Δεν είναι σκάντα, σφαίρα ή πεδίο κι όμως είναι τα σκάντα, η σφαίρα και το πεδίο. Είναι μη αυξανόμενος και δεν είναι μειούμενος. Δεν είναι νικητής, εν τούτοις είναι αυτός που δεν έχει νικηθεί. Το σώμα του Τατάγκατα [έχοντας] τέτοιες αμέτρητες αρετές, είναι τέλειο.

Δεν γνωρίζει τίποτα, [ούτε] υπάρχει κάτι που να μην γνωρίζει. Δεν βλέπει τίποτα [ούτε] υπάρχει κάτι που δεν βλέπει. Ούτε υπάρχει κάποια δημιουργία ούτε υπάρχει μη δημιουργία. Είναι μη κόσμος και δεν είναι μη κόσμος. Δεν ενεργεί και δεν είναι μη ενεργός. Ούτε είναι κάποιος για να βασιστείς ούτε δεν είναι κάποιος για να βασιστείς. Δεν είναι τα τέσσερα μεγάλα στοιχεία, ούτε είναι τα τέσσερα μεγάλα στοιχεία. Δεν είναι η αιτία ούτε είναι μη αιτία. Δεν είναι ούτε ύπαρξη ούτε μη ύπαρξη. Δεν είναι σράμανα, ούτε βραχμάνος. Είναι ο Λέοντας, ο Μεγάλος Λέοντας.

Ούτε είναι κάποιος ούτε δεν είναι κάποιος. Εμείς δεν μπορούμε να [το] εκφράσουμε. Πέραν του ότι [είναι] η ολότητα του Ντάρμα, δεν είναι δυνατός κανένας υπολογισμός.  Τη στιγμή της

Παρανιρβάνα, δεν εισέρχεται στην παρανιρβάνα. Στο Σώμα του Ντάρμα του Τατάγκατα είναι τέλειες όλες αυτές τις απροσμέτρητες, θαυμαστές ιδιότητες. Ω Κάσιαπα!  Μόνο ο Τατάγκατα γνωρίζει όλες αυτές τις φάσεις (τις πτυχές και τις εκφάνσεις) της ύπαρξης. Όλα αυτά υπερβαίνουν όσα μπορεί να γνωρίζουν οι σράβακα και οι πρατυεκαβούδες. Ω Κάσιαπα! Το σώμα του Τατάγκατα αποτελείται από όλες αυτές τις ιδιότητες. Δεν είναι κάποιο σώμα που διατηρείται ή θρέφεται από διάφορα είδη τροφής. Ω Κάσιαπα! Τέτοια είναι η αρετή του αληθινού σώματος του Τατάγκατα. Πώς θα μπορούσε να υποφέρει από ασθένειες, τον πόνο της ασθένειας και την ανασφάλεια; Πώς θα μπορούσε να είναι τόσο εύθραυστο όσο ένα άψητο κομμάτι πήλινου σκεύους; Ω Κάσιαπα! Ο λόγος που ο Τατάγκατα εκδηλώνει ασθένειες και πόνο, προέρχεται από την επιθυμία του να δαμάσει τα όντα. Καλέ μου φίλε! Μάθε τώρα ότι το σώμα του Τατάγκατα είναι αδαμάντινο. Από δω και στο εξής να σκέφτεσαι μόνο αυτή τη δήλωση. Μη σκέφτεσαι καθόλου ένα σώμα που συντηρείται με την τροφή. Και πες σε όλα τα όντα ότι το σώμα του Τατάγκατα είναι το Σώμα του Ντάρμα.»

 

Ο Μποντισάτβα Κάσιαπα είπε στον Βούδα: «Ευλογημένε! Όλες αυτές οι ιδιότητες είναι τελειοποιημένες στον Τατάγκατα. Πως θα μπορούσε ένα τέτοιο σώμα να υποφέρει από την ασθένεια και τον πόνο, την παροδικότητα και καταστροφή; Από δω και στο εξής θα θεωρώ το σώμα του Τατάγκατα ως αιώνιο Σώμα του Ντάρμα και το σώμα της γαλήνης και θα μιλήσω γι αυτό σε όλους τους άλλους. Ναι, πράγματι, το Σώμα του Ντάρμα του Τατάγκατα είναι αδαμάντινο και άφθαρτο. Παρόλα αυτά εγώ δεν γνωρίζω με ποιο τρόπο μπορεί να γίνει αυτό.»

Ο Βούδας είπε στον Κάσιαπα: «Όταν διατηρεί κανείς σωστά το Θαυμαστό Ντάρμα, αποκτά αυτό το αδαμάντινο σώμα. Ω Κάσιαπα! Επειδή διαφύλαξα καλά το Ντάρμα στο παρελθόν, είμαι τώρα ευλογημένος με το τέλειο αυτό αδαμάντινο σώμα, που είναι αιώνιο και άφθαρτο. Καλέ μου φίλε! Εκείνος που διαφυλάττει το Θαυμαστό Ντάρμα δεν παίρνει τις πέντε δεσμεύσεις [όρκους] και την άσκηση της συμπεριφοράς, αλλά προστατεύει με το σπαθί, το τόξο, το βέλος και το δόρυ, εκείνους τους μοναχούς που διατηρούν τις δεσμεύσεις και είναι αγνοί.»

Ο Μποντισάτβα Κάσιαπα είπε στον Βούδα: «Ευλογημένε! Αν ένας μοναχός είναι απροστάτευτος, ζει μόνος του σε ανοικτό χώρο, σε νεκροταφείο ή κάτω από ένα δέντρο, αυτός θα πω ότι είναι ένας αληθινός μοναχός. Κάποιος μοναχός που στρέφει το βλέμμα του στην ασφάλεια, καταλαβαίνουμε ότι είναι ένας κάλπικος ιερέας.» Ο Βούδας είπε στον Κάσιαπα: «Μη λες ‘κάλπικος’. Μπορεί να υπάρχει κάποιος μοναχός που πηγαίνει όπου θέλει, ικανοποιεί τις προσωπικές του ανάγκες, απαγγέλει σούτρα, κάθεται και διαλογίζεται. Κι αν κανείς τον ρωτήσει για τον Δρόμο, θα του δώσει μια διδασκαλία. Θα του πει για την προσφορά, την τήρηση των κανόνων, τις ενάρετες πράξεις, ότι θα πρέπει να έχει μικρή επιθυμία και να είναι ικανοποιημένος. Δεν θα μπορέσει όμως να βγάλει τον βρυχηθμό του λιονταριού της διδασκαλίας, δεν θα περιβάλλεται από λιοντάρια ούτε θα είναι σε θέση να υποτάξει εκείνους που κάνουν κακό. Ένας τέτοιος μοναχός δεν θα  μπορεί να πραγματώσει το ίδιο του το όφελος, ούτε θα είναι σε θέση να βοηθήσει τους άλλους. Να ξέρεις ότι αυτό το άτομο είναι νωθρό και οκνηρό. Παρόλο που μπορεί κάλλιστα να τηρεί τους κανόνες και να επιδιώκει τις θετικές πράξεις, πρέπει να ξέρεις ότι ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ή μπορεί να υπάρχει ένας μοναχός, που να έχει γεμάτη την κούπα του, που κρατά τις απαγορεύσεις και πάντα βγάζει τον βρυχηθμό του λιονταριού, κάνοντας υπέροχα κηρύγματα πάνω στα σούτρα, γκέγια[2], βυάκαρανα[3], γκάθα[4], ουντάνα[5], ιτιβριττάκα[6], τζάτακα[7], βαϊπούλια[8], αντμπουταντάρμα[9]. Μ’ αυτόν τον τρόπο εξηγεί τα εννιά είδη βουδιστικών σούτρα. Ευεργετεί και γαληνεύει τους άλλους. Έτσι λέει: «Στη Νιρβάνα Σούτρα υπάρχουν περιορισμοί για τους μοναχούς που αναφέρουν ότι δεν πρέπει να διατηρούν υπηρέτες, αγελάδες, πρόβατα και οτιδήποτε άλλο είναι αντίθετο με τους περιορισμούς. Αν οι μοναχοί διατηρούν τέτοια ακάθαρτα πράγματα, θα πρέπει να μάθουν να μην το κάνουν. Ο Τατάγκατα έχει δηλώσει στις σούτρα διαφόρων σχολών, ότι όποιος μοναχός διατηρεί αυτά τα πράγματα θα πρέπει να διορθωθεί, όπως ακριβώς οι βασιλιάδες διορθώνουν τις αρνητικές πράξεις και να οδηγηθεί πίσω στην κοσμική ζωή.» Όταν ο μοναχός βγάζει αυτόν τον βρυχηθμό του λιονταριού, όποιος παραβιάζει τους κανόνες, στο άκουσμα αυτού, θα θυμώσει και θα βλάψει αυτόν τον ιερέα.  Εάν ως αποτέλεσμα αυτού, το άτομο αυτό πεθάνει, θα πρέπει να ονομαστεί εκείνος που τηρεί τους κανόνες και που ωφελεί τόσο τον εαυτό του, όσο και τους άλλους. Γι αυτόν τον λόγο οι βασιλείς, υπουργοί, πρωθυπουργοί και ουπάσακας[10]προστατεύουν εκείνους που διδάσκουν. Όποιος προστατεύει το Θαυμαστό Ντάρμα θα πρέπει να μάθει τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Όποιος παραβιάζει τους κανόνες έτσι και δεν προστατεύει το Θαυμαστό Ντάρμα, πρέπει να αποκαλείται κάλπικος ιερέας. Αυτός που τηρεί αυστηρά τους κανόνες δεν αποκτά τέτοιο προσωνύμιο.

Καλέ μου φίλε! Στο παρελθόν -πριν από απροσμέτρητα, άπειρα και ανυπολόγιστα[11]κάλπα – εμφανίστηκε στην Κουσιναγκάρα, σ’ αυτήν την πόλη, ένας Βούδας άξιος προσφορών, ο πάνσοφος, που όλα τα εκπλήρωνε, ο Τατάγκατα, ο παντογνώστης, ο ανυπέρβλητος, ο άριστος εκπαιδευτής, ο δάσκαλος ουρανού και γης, ο Βούδας ο σεβαστός του κόσμου, που το όνομα του ήταν ο ‘’Τατάγκατα που Αυξάνει τη Χαρά και το Όφελος’’. Εκείνη την εποχή ο κόσμος ήταν απέραντος και εξαιρετικά αγνός, πλούσιος και ειρηνικός. Οι άνθρωποι βρίσκονταν στο απόγειο της ευημερίας και δεν υπήρχε πείνα. Έμοιαζαν με τους Μποντισάτβα του Πεδίου της Ευτυχίας. Αυτός ο Βούδας, ο σεβαστός του κόσμου, παρέμεινε στον κόσμο για αμέτρητο διάστημα. Αφού δίδαξε τους ανθρώπους πέρασε στην Παρινιρβάνα, ανάμεσα στα δίδυμα δέντρα σαλ[12]. Αφότου πέρασε στη νιρβάνα, η διδασκαλία του παράμεινε στον κόσμο για αμέτρητα δις/μύρια χρόνια και στο τέλος των τελευταίων 40 χρόνων [εκείνης της εποχής], οι βουδιστικές διδασκαλίες ακόμα υπήρχαν. Εκείνη την εποχή, υπήρχε ένας μοναχός που ονομαζόταν  Φωτισμένος Ενάρετος, που τηρούσε καλά τους κανόνες και περιβαλλόταν από πολλούς συγγενείς του. Με τον βρυχηθμό του λιονταριού δίδασκε και τα εννιά είδη σούτρα.

Δίδασκε λέγοντας: «Μην κατέχετε υπηρέτες, άνδρες ή γυναίκες, αγελάδες, πρόβατα ή

οτιδήποτε μπορεί να αντιβαίνει στους κανόνες.» Πολλοί μοναχοί τότε ήταν αντίθετοι με τους κανόνες. Ακούγοντάς το αυτό, θύμωσαν και πήγαν στον μοναχό κραδαίνοντας σπαθιά και ραβδιά.  Εκείνη την περίοδο ο βασιλιάς που ονομαζόταν ‘Ενάρετος’ άκουσε γι αυτό΄[το συμβάν]. Για να προστατέψει το Ντάρμα, πήγε στο μέρος που ο μοναχός δίδασκε και αντιμετώπισε αυτούς τους κακόβουλους για να μην πάθει κάποιο κακό ο μοναχός. Ο βασιλιάς, ωστόσο, δέχτηκε πληγές ,  όλες σε όλο του το σώμα. Τότε ο μοναχός Φωτισμένος Ενάρετος επαίνεσε τον βασιλιά, λέγοντας: "Μπράβο, καλά τα κατάφερες, ω βασιλιά! Είσαι ένας άνθρωπος που προστατεύει το Θαυμαστό Ντάρμα. Στο μέλλον θα γίνεις ένα ανυπέρβλητο εργαλείο του Ντάρμα.» Ο βασιλιάς άκουσε το λόγο  του και χάρηκε. Στη συνέχεια πέθανε και γεννήθηκε στη γη του Βούδα Ακσόμπια και έγινε ο πρώτος μαθητής του. Οι υπήκοοι αυτού του βασιλιά, οι συγγενείς του και οι στρατιώτες του ήταν όλοι χαρούμενοι και δεν παλινδρόμησαν ως προς την μποντιτσίτα τους (την αποφασιστικότητα να επιτύχουν τη φώτιση). Όταν ήρθε η μέρα να αναχωρήσουν από τον κόσμο, γεννήθηκαν στο πεδίο του Βούδα Ακσόμπια. Την εποχή που το Θαυμαστό Ντάρμα πρόκειται να εκλείψει, θα πρέπει να ενεργεί κανείς με αυτόν τον τρόπο και να προστατεύει το Ντάρμα. Ω Κάσιαπα! Ο βασιλιάς εκείνης της εποχής, ήμουν εγώ και ο μοναχός που δίδασκε ήταν ο Βούδας Κάσιαπα. Ω Κάσιαπα! Αυτός που προστατεύει το Θαυμαστό Ντάρμα ανταμείβεται με ένα τέτοιο ανεκτίμητο αποτέλεσμα. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα στολίζω το σώμα μου με διάφορους τρόπους κι έχω τέλεια αποκτήσει το άφθαρτο σώμα του Ντάρμα.»

 

Ο Μποντισάτβα Κάσιαπα, είπε ακόμα στον Βούδα: « Σεβαστέ του Κόσμου εσύ! Το σώμα σου μοιάζει σαν να είναι σκαλισμένο στην πέτρα.» Ο Βούδας είπε στον Κάσιαπα: «Καλέ μου φίλε! Γι’ αυτόν τον λόγο, οι μοναχοί, οι μοναχές, οι ουπάσακα και οι ουπάσικα , θα πρέπει να καταβάλλουν ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για να προστατεύουν το Θαυμαστό Ντάρμα. Η ανταμοιβή της προστασίας του Θαυμαστού Ντάρμα είναι εξαιρετικά μεγάλη και απροσμέτρητη. Καλέ μου φίλε! Γι’ αυτόν τον λόγο, οι ουπάσακα που προστατεύουν το Ντάρμα θα πρέπει να πάρουν σπαθί και ραβδί για να προστατέψουν τον μοναχό που διαφυλάττει το Ντάρμα. Ακόμα κι αν κάποιος κρατάει τους κανόνες, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο άνθρωπος ασπάζεται την Μαχαγιάνα. Ακόμα κι αν κάποιος δεν έλαβε [(σε επίσημη τελετή) τους πέντε όρκους, αν προστατεύει το Θαυμαστό Ντάρμα, μπορεί να ονομαστεί [ακόλουθος] της Μαχαγιάνα. Εκείνος που υποστηρίζει το Θαυμαστό Ντάρμα, παίρνει το σπαθί και το ραβδί και προστατεύει τους μοναχούς.»

Ο Κάσιαπα είπε στον Βούδα: «Σεβαστέ του Κόσμου εσύ! Αν όλοι οι μοναχοί συνοδεύονταν από ουπάσακα σαν κι αυτούς, με το σπαθί και το ραβδί, μπορούμε να πούμε ότι επάξια έχουν αυτό το όνομα ή ότι είναι ανάξιοι γι αυτό; Είναι αυτό τήρηση των κανόνων ή δεν είναι;»

Ο Βούδας είπε στον Κάσιαπα: «Μην λες ότι αυτά τα άτομα παραβαίνουν τους κανόνες. Καλέ μου φίλε! Αφού περάσω στη νιρβάνα ο κόσμος θα γεμίσει αρνητικότητα και η γη θα καταστραφεί, ο ένας θα λεηλατεί τον άλλον, και οι άνθρωποι θα πεινάσουν. Τότε, εξ αιτίας του λιμού, οι άνθρωποι μπορεί να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μπουν στη σάνγκα. Αυτοί είναι οι κάλπικοι ιερείς. Έτσι, βλέποντας τα άτομα εκείνα που είναι πιστά στην τήρηση των κανόνων, που δρουν με σωστή συμπεριφορά και θετικές πράξεις, που διατηρούν το Θαυμαστό Ντάρμα, θα τους διώξουν μακριά ή θα τους σκοτώσουν ή θα τους κάνουν κακό.»

Ο Μποντισάτβα Κάσιαπα είπε πάλι στον Βούδα: «Σεβαστέ του Κόσμου εσύ! Πως μπορούν όλοι αυτοί που τηρούν τους κανόνες και προστατεύουν το Ντάρμα να μπουν στα χωριά και στις καστροπολιτείες για να διδάξουν;»

«Καλέ μου φίλε! Γι’ αυτό επιτρέπω σ’ αυτούς που τηρούν τους κανόνες να συνοδεύονται από τους ανθρώπους με τα λευκά (λαϊκοί όχι μοναχοί) που έχουν σπαθί και ραβδιά. Αν και οι βασιλιάδες, οι υπουργοί, οι πλούσιοι λαϊκοί άνθρωποι (grhapati) και οι ουπάσακας μπορούν να κατέχουν το σπαθί και το ραβδί για την προστασία του Ντάρμα, εγώ το ονομάζω αυτό τήρηση των κανόνων. Μπορείς να κατέχεις σπαθί και ραβδί, ‘αλλά δεν θα αφαιρείς τη ζωή’. Αν είναι έτσι τα πράγματα, αυτό ονομάζεται ακλόνητη[13] τήρηση των κανόνων.»

Ο Κάσιαπα είπε: «Όποιος προστατεύει το Ντάρμα έχει την ορθή θεώρηση και παρουσιάζει τις σούτρα της Μαχαγιάνα εκτενώς. Δεν βαστάει τις πολύτιμες ομπρέλες των βασιλιάδων, τα δοχεία με τα λάδια, το ακατέργαστο ρύζι, τα φρούτα ή τους σπόρους. Δεν προσεγγίζει τον βασιλιά, τους υπουργούς ή τους πλουσίους για κάποιο συμφέρον. Δεν κολακεύει τους νταναπάτις/danapatis (που δίνουν ελεημοσύνες) και είναι τέλειος στην συμπεριφορά, τσακίζει αυτούς που παραβαίνουν τους κανόνες και κάνουν κακό. Ένας τέτοιος άνθρωπος ονομάζεται δάσκαλος που διατηρεί και προστατεύει το Ντάρμα. Είναι ένας αληθινός, καλός δάσκαλος του Δρόμου (καλιανα μίτρα-καλός φίλος). Ο νους του είναι τόσο πλατύς όσο η θάλασσα.»

«Ω Κάσιαπα! Αν ένας μοναχός μιλάει για το Ντάρμα για να έχει κάποιο όφελος, οι άνθρωποι κι οι συγγενείς του θα ακολουθήσουν το παράδειγμά του επιδιώκοντας άπληστα το κέρδος. Αυτό το άτομο κάνει κακό στους ανθρώπους. Ω Κάσιαπα! Υπάρχουν τριών ειδών ιερείς: 1) οι μπλεγμένοι [σε σύγχυση] ιερείς που παραβιάζουν τους κανόνες, 2) οι αδαείς ιερείς και 3) οι αγνοί ιερείς. Ο μπλεγμένος ιερέας που παραβιάζει τους κανόνες εύκολα μπορεί να καταρρεύσει (να πληγωθεί πνευματικά), ενώ ο ιερέας που τηρεί τους κανόνες, δεν μπορεί να κλονιστεί απ’ το συμφέρον.

«Πως λειτουργεί ένας μπλεγμένος ιερέας που παραβιάζει τους κανόνες; Μπορεί ένας μοναχός να τηρεί τους κανόνες, όμως, κάθεται, σηκώνεται, πηγαίνει κι έρχεται για το συμφέρον, και έρχεται σε επαφή, σχετίζεται φιλικά κι συνεργεί με ανθρώπους που παραβιάζουν τους κανόνες. Αυτό είναι η παραβίαση των κανόνων και το ‘μπλέξιμο’.» 

«Γιατί αποκαλούμε έναν ιερέα αδαή; Ένας μοναχός μπορεί να ζει σ’ ένα ήσυχο μέρος αλλά δεν ελέγχει αρκετά τα αισθητήρια όργανα του, ο νους του είναι σκοτεινός και λειτουργεί αργά. Έχει μικρή επιθυμία και ζητά ελεημοσύνη. Στην πραβαράνα[14], την ημέρα της επίπληξης και απελευθέρωσης, δεν διδάσκει σε όλους τους ανθρώπους την αγνή εξομολόγηση. Βλέποντας ότι πολλοί άνθρωποι παραβιάζουν τους κανόνες, δεν τους διδάσκει την αγνή εξομολόγηση. Ωστόσο, κάθεται με τους άλλους, μιλά για τους κανόνες και επιδιώκει την  ελευθερία. Αυτός είναι ένα αδαής ιερέας.

«Ποιος είναι ο αγνός ιερέας; Υπάρχει ένας μοναχός, ένας ιερέας που ούτε εκατό χιλιάδες δις/μύρια Μάρα μπορούν να λυγίσουν. Αυτός ο Μποντισάτβα, είναι αγνός από τη φύση του και μπορεί να εκπαιδεύσει τα δύο είδη ιερέων που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ώστε να μπορούν να ζουν ανάμεσα σε εκείνους που είναι αγνοί. Είναι ο απαράμιλλος μεγάλος δάσκαλος, που προστατεύει καλά το Ντάρμα και τηρεί καλά τους κανόνες. Γνωρίζει καλά τις μικρές και βαρύτατες παραβιάσεις των κανόνων, διαμορφώνει και ωφελεί τους ανθρώπους. Δεν γνωρίζει τίποτα που να μην (χαρακτηρίζεται από) την τήρηση των κανόνων, γνωρίζει οτιδήποτε αφορά τους κανόνες.

Τι κάνει για να διαμορφώσει τα όντα; Για παράδειγμα, προκειμένου να διαμορφώσει τους ανθρώπους, ο Μποντισάτβα πάει, οποτεδήποτε, σε κάποιο χωριό και επισκέπτεται τα μέρη όπου ζουν οι χήρες και οι πόρνες. Μένει εκεί για πολλά χρόνια. Αυτό δεν μπορούν να κάνουν οι σράβακα. Αυτό ονομάζεται διαμόρφωση και όφελος των όντων.

«Πως γνωρίζει ποια είναι η σοβαρή [παραβίαση]; Αν δει κανείς τον Τατάγκατα να επιπλήττει και να απαγορεύει κάτι, τότε αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει. Για παράδειγμα, τα τέσσερα βαρύτατα αδικήματα (φόνος, κλοπή, αρνητική σεξουαλική συμπεριφορά, ψέματα) δεν πρέπει να τα κάνει ένας ιερέας. Αντιθέτως, αν τα κάνει σκοπίμως, τότε αυτό το άτομο δεν είναι πλέον μοναχός, ούτε είναι γιος του Σάκυα Βούδα. Αυτή είναι η ‘σοβαρή’ [παραβίαση].   

«Ποια είναι η μικρή/ελαφριά [παραβίαση]; Όταν κάποιος διαπράξει μικρές αρνητικές πράξεις και δέχεται τρεις επιπλήξεις. Τότε δεν το ξανακάνει. Αυτή είναι η μικρή/ελαφριά . Εμείς λέμε ‘αν δεν αποδεικνύεται δεν είναι βινάγια’. Κάποιος επαινεί και λέει ότι μπορεί κανείς να λαμβάνει και να παίρνει ακάθαρτα πράγματα, και λέει ότι συμφωνεί με τη λέξη και δεν σταματά να το κάνει (αυτό).

«Εμείς λέμε ‘ορθή βινάγια είναι αυτή που τηρείται σωστά’. Αυτή είναι η ορθή κατανόηση της βινάγια (οι κανόνες της μοναστικής πειθαρχίας), και όχι το να προσεγγίζεις αυτά που είναι αντίθετα προς τη βινάγια και το μοίρασμα πνευματικής ευχαρίστησης. Έτσι διασφαλίζει κανείς ότι τηρείται η βινάγια. Επομένως, έτσι καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει ως Βουδιστής και το παρουσιάζει καλά. Σ’ αυτό αναφέρεται η βινάγια καθώς και στην κατανόηση του ενός γράμματος (δλδ.το κινέζικο ιδεόγραμμα για τη λέξη βινάγια). Το ίδιο ισχύει και για την τήρηση των σούτρα. Καλέ μου φίλε! Το Ντάρμα του Βούδα είναι απροσμέτρητο και δύσκολα κατανοείται. Το ίδιο ισχύει και για τον Τατάγκατα. Είναι πέρα από γνώση/μάθηση.»

Ο Μποντισάτβα Κάσιαπα είπε στον Βούδα: «Σεβαστέ του κόσμου εσύ! Έτσι είναι, έτσι είναι. Είναι έτσι όπως τα λες εσύ, Ιερό Ον. Το Ντάρμα του Βούδα είναι απεριόριστο και ακατάληπτο. Έτσι είναι και ο Τατάγκατα. Όλα υπερβαίνουν την κατανόηση, έτσι είναι και ο Τατάγκατα. Έτσι τώρα γνωρίζω ότι ο Τατάγκατα είναι αιώνιος και άφθαρτος και σ΄ αυτόν δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Θα μελετήσω πλέον καλά και θα το διδάξω εκτενώς στους ανθρώπους.»

Τότε ο Βούδας επαίνεσε τον Μποντισάτβα Κάσιαπα λέγοντας: «Σωστά, πολύ σωστά! Το σώμα του Τατάγκατα είναι αδαμάντινο και άφθαρτο. Εσύ Μποντισάτβα , έχε τώρα την ορθή θεώρηση και την ορθή κατανόηση. Αν κοιτάξεις καθαρά μ’ αυτόν τον τρόπο, θα δεις το αδαμάντινο και άφθαρτο

σώμα του Τατάγκατα, όπως ακριβώς βλέπεις τα πράγματα που αντανακλώνται σε έναν καθρέφτη.»

 

 

       Μετάφραση Κ.Χ. 2023

Επιμέλεια Α.Π.

---

[1] Ίσως, με άλλα λόγια …. δεν είναι μια ‘ύπαρξη’ κι όμως είναι αυτό που ‘υπάρχει’ (σημ. μετφρ.)

[2] geya (गेय, "προσήμετρο" ποιητική σύνθεση που συνδυάζει τον πεζό λόγο και τον στίχο) αναφέρεται σε ένα από τα "εννέα (είδη) διδασκαλιών" (σούτρα) όπως ορίζεται στο Dharma-saṃgraha (ενότητα 62). Το Dharma-samgraha (Dharmasangraha) είναι ένα εκτενές γλωσσάριο βουδιστικών τεχνικών όρων στα σανσκριτικά (π.χ. geya). Το έργο αποδίδεται στον Ναγκαρτζούνα που έζησε γύρω στον 2ο αιώνα μ.Χ.       wisdomlib.org

[3] Vyākaraṇa (व्याकरण, "εξήγηση") αναφέρεται σε ένα από τα "εννέα (είδη) διδασκαλιών" (sūtra), όπως ορίζεται στο Dharma-saṃgraha (ενότητα 62). Το Vyākaraṇa (व्याकरण) συναντάται επίσης στις Μαχαγιάνα σούτρα αλλά με διαφορετική σημασία. Σε αυτά τα βουδιστικά κείμενα, σημαίνει μια πρόβλεψη ή προφητεία ενός Βούδα προς έναν Μποντισάτβα που έχει μόλις ξεκινήσει στο μονοπάτι, ότι θα επιτύχει τη φώτιση και θα γίνει Βούδας. wisdomlib.org

[4] Gathā (गथा, "στροφή") στάντζα    wisdomlib.org

[5] Udāna, (nt.) (fr. ud + an to breathe) - "αναπνοή", θριαμβευτική έκκληση, δηλαδή μια έκφραση, κυρίως σε μετρική μορφή, εμπνευσμένη από ένα ιδιαίτερα έντονο συναίσθημα, είτε αυτό είναι χαρούμενο είτε θλιβερό. Γενικά, κάθε λογοτεχνική σύνθεση όπου, υπό την επίδραση της χαράς ή της λύπης, εκφέρεται ένα "επιφώνημα", συχνότερα με τη μορφή gāthā, μπορεί να ονομαστεί udāna.       wisdomlib.org

[6] itivṛttaka: σύμφωνα με τον Asaṅga, αναφέρεται στις προηγούμενες υπάρξεις των ευγενών μαθητών wisdomlib.org

[7] Τα jātakas αφηγούνται τις προηγούμενες υπάρξεις του Μποντισάτβα (του Σακυαμούνι πριν φτάσει στη φώτιση).     wisdomlib.org

[8] Το Vaipulya (वैपुल्य, "ανεπτυγμένο") αναφέρεται στα σούτρα της Μαχαγιάνα, για παράδειγμα η Πρατζνιαπαραμίτα σούτρα, και αποτελεί ένα από τα δώδεκα μέρη των βουδιστικών κειμένων (dvādaśāṅga), σύμφωνα με ένα σημείωμα που επισυνάπτεται στο κεφάλαιο 51 του Mahāprajñāpāramitāśāśāstra - το Vaipulya wisdomlib.org

[9] Adbhutadharma (अद्भुतधर्म) αναφέρεται στα "θαύματα" (adbhuta) που επιτελούνται από θαυματουργές δυνάμεις (ṛddhibala) και αποτελεί ένα από τα δώδεκα μέρη των βουδιστικών κειμένων (dvādaśāṅga)      wisdomlib.org

[10] Upāsaka - Upāsikā : λαϊκοί άνδρες και γυναίκες ακόλουθοι του Βούδα

[11] Το Asaṃkhya (असंख्य) αναφέρεται στην "απουσία υπολογισμού"

[12] Η Shorea robusta, το δέντρο sal, sāla, shala, sakhua,ή sarai,είναι είδος δέντρου της οικογένειας Dipterocarpaceae. Το δέντρο είναι ενδημικό στην Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, το Θιβέτ και σε όλες τις περιοχές των Ιμαλαΐων. Στον Βουδισμό, η σύντομη ανθοφορία του δέντρου sal χρησιμοποιείται ως σύμβολο της παροδικότητας και του γρήγορου περάσματος της δόξας, ιδιαίτερα ως αντίστοιχο του sic transit gloria mundi ( Thus passes the worldly glory – έτσι παρέρχεται η κοσμική αίγλη.)      Wikipedia  

[13] we call this first-hand upholding of the precepts

[14]  Pravāraṇā Την ημέρα αυτή, κάθε μοναχός (Pali: bhikkhu) πρέπει να έρθει ενώπιον της κοινότητας των μοναχών και να εξιλεωθεί για ένα αδίκημα που μπορεί να έχει διαπράξει κατά τη διάρκεια της τρίμηνης απομόνωσης των μουσώνων     wikipedia